خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Thursday, September 11 مدتی تاخير شد! چند روزی سخت مريض بودم. مرضی نوظهور. عضلات سينه و ران و گردن و ... بدجوری در می کردند و من می ترسيدم بروم دکتر که نکند ناگهان مرضی قلبی کشف کنند! در همين گير و دار ماجرای جينجی پيش آمد: جينجی دوست دوزاده ساله من است. هنگامی که به ايران رفته بودم هم خانه ای ام او را به خانه آورده بود که شايد جای خالی مرا پر کند! از سفر که بازگشتم خيلی زود دوستان صميمیي شديم. دوازده سال تمام ندار بوديم. صادق چوبک که خانه ی هرکسی نمی رفت، یک بار فقط برای ديدن جينجی قدم رنجه کرد. آيدا و شاملو به گمانم دستی به سر و گوشش کشيدند! ناصر زراعتی اينجا که بود چند عکس معرکه از جينجی گرفت و اکبر سردوزامی که برای ديدار ناصر به سوئد رفته بود، با جينجی آشنا شده بود و همان بود موضوع لاگ زدن های ما در دنيای کوچک وبلاگ! اما جينجی يک هفته بود که لب به غذا نمی زد. می رفت و گوشه ای کز می کرد. گاهی صدا های عجيب و دردناکی از خود در می آورد. ديروز تصميم گرفتم که به مطب ببرم. تمام راه را ناله کرد. به مطب که رسيديم به هنگام پر کردن فرم های مربوط گاهی صدای ناله اش را می شنيدم. دکتر که معاينه اش کرد او رفت گوشه ی مبلی مچاله شد. همچنان در آن گوشه بود. مچاله شده از درد. دستی بر سر و رویش کشيدم. چشمهايش را اندکی گشود و نگاه بی رمقش را سوی من افکند و باز چشمهايش را بست. آنگاه رفتم به باشگاه مشهور دانشگاه سانفرانسيسکو. (يونيورسيتی کلاب) سر و صورت صفا داده و کراوات زده.... تلفن دستی من ناگهان زنگ زد. تپش قلب جينجی سخت پايين آمده بود. يک قلپ ودکای خالی. ناشتا! زنگ دوباره ی تلفن: جینجی مرد! 10:55 PM