خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Thursday, October 16 سیاهی روسیاس، دیب گله داره! آقای خاتمی و جایزه نوبل اگر شک و شبهه ای هم بود ديگر از بين رفت و آقای خاتمی که به ناحق سی ميليون رای مردم را مصادره کرده بود، آن هم با لبخند و سخن های زيبا و کرشمه های دموکراتيک، خود را عيان و عریان کرد و به قول سعدی رخت به آفتاب انداخت و ثابت شد که خاتمی هم از جنم ذوب شدگان ولایت است و آن حرف و حديث های شيرين و فلسفه بافی ها و گفت و گوهای تمدنی و غيره فريبی بيش نبود که چند صباحی گاری شکسته ی جمهوری اسلامی را به جلو بکشاند و آبروی از کف رفته اش را دوباره به دست آرد و ... اما به چه بهايی؟ به بهای از دست رفتن چند تن از نويسندگان و انديشمندان این دیار و جلای وطن کردن خیل بزرگی از مغزهای علمی و به بند کشیده شدن نزدیک ترین یاران خود خاتمی! البته کسی از آقای خاتمی انتظار نداشت (من که انتظار نداشتم) که به بانویی که به خاطر مبارزه برای حقوق بشر در کشور تحت ریاست جمهوری آقای خاتمی برنده جایزه شده است تبریک بگوید. اما از کسی که دست کم دو سه تالیف فلسفی و اجتماعی دارد و ادعا می کند که فرزند زمانه ی خود است، انتظار می رفت که ادبیات سیاسی اش از بازجویانی مانند حسین شریعتمداری و انصار حزب الله و چماقداران فراتر باشد و بداند که برندگان جایزه نوبل بزرگانی مانند نلسون ماندلا و مادر ترزا و ساخاروف و ... هم بوده اند. وانگهی اسحق رابین هم بزرگ مردی بود که جان در راه صلح باخت و آرمان هایش اگر جامه ی عمل می پوشید، اکنون فلسطین این چنین به خون نمی خفت. من پنج - شش سال پیش بر این باور بودم که آقای خاتمی به احتمال برنده جایزه ی صلح نوبل خواهد بود. اگر به آرمان هایش وفادار می ماند احتمالا هم می توانست برنده ی این جایزه ی بزرگ بشود. اگر چنان می شد لابد این جایزه بزرگ ترین جایزه بشری می شد! حرف های زیادی دارم اما از شاملو مدد می گیرم و تکه ای از پریایش را اینجا می نویسم که حدیث نفس است: " - امشب تو شهر چراغونه خونهء دیبا داغونه مردم ده مهمون مان با دامب و دومب به شهر میان داریه و دمبک می زنن می رقصن و می رقصونن غنچهء خندون می ریزن های می کشن هوی می کشن: شهر جای ما شد! عيد مردماس، دیب گله داره دنیا مال ماس، دیب گله داره سفیدی پادشاس، دب گله داره سیاهی روسیاس، دیب گله داره ..."- 12:22 AM