خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Sunday, October 19 چند روزی است که گرفتاری های گوناگون مجال نمی دهند تا مطلب بنويسم. در هنگامه ای آب از سر می گذرد ديگر يک متر و صد متر نداريم. من اين روزها اغلب شعر رودکی را زمزمه می کنم که گفته: با صد هزار مردم تنهايم بی صد هزار مردم تنهايم ... اما پاييز هم هست که شعر منوچهری در تاکستان های نپا و سونوما غوغا می کند. خيزيد و خز آريد! يا شاملو: بی آنکه ديده بيند در باغ احساس می توان کرد در طرح پيچ پيچ مخالف سرای باد یاس موقرانه برگی که بی شتاب بر خاک می نشيند. بر شيشه های پنجره آشوب شبنم است! ... وای که چقدر از اين شعر لذت می برم! یاس موقرانه ی برگی که بی شتاب بر خاک می نشيند! هم خانه ی من هنوز از بيمارستانی به بيمارستی ديگر می رود و ديگر خسته شده است. امروز ديدمش. مچاله شده در رختخواب در غروبی که سرخ رنگ و هم اتاقی اش سياهش را که تازه يک پايش را بريده بودند. حضور مرگ را هم گاهی احساس می کنم و فکر می کنم که اصلا چيز خوبی نيست و نمی توان با مرگ استکانی عرق خورد. اينگمار برگمن می توانست باهاش شطرنج بازی کند. اما من به بيمارستان که می روم حضورش را لمس می کنم. گاه در شانه ام می نشيند و سنگينی حيرت آورش را احساس می کنم! ديگر بر اين باور رسيده ام که در غرب برای سالخوردگان مرگ را طولانی می کنند، نه زندگی را! خانه ای که من درش زندگی مي کنم هرچند اجاره ای است ولی متعلق به هم خانه است. بیست سال است که در اين خانه زندگی می کنم ولی هنوز حضور او در اين خانه احساس می شود. من نماز نمی خوانم ولی حتی جرعه ای هم نمی توانم در اين خانه بنوشم. نمی دانم آقايان دکانداران دين که اوايل انقلاب بسياری را کشتند و حالا در خانه های مصادره ای اعدام شدگان زندگی می کنند و در استخرشان شنا می کنند و کنار استخر روضه ی قاسم می خوانند و مثلا نماز می کنند چگونه می توانند شب راحت بخوابند؟ اين برايم مساله شده است (چه پرت و پلاهايی در ساعت پنج صبح می نویسم!) فردا اديتش خواهم کرد! درد دلی بود در درازنای شب که انگار سحری در پی ندارد! 4:23 AM