خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Monday, October 27 به ياد ويگن نسل من با ويگن به دنيای مدرن گام گذاشت. ويگن به اصطلاح "جاز" می خواند و موسيقی او ما را وصل می کرد به آنسوی درياها. به اروپا و آمريکا. ترانه هايش ورد زبانمان بود. ويگن از "مهتاب" و "دل ديوانه" و ... می خواند. برادرش کارو "هذيان يک مسلول" سروده بود که بعدها ما را وصل کرد به شاملو و فروغ و اخوان و سهراب ... هر کدام از نسل ما شايد صفحه های خط خورده ويگن را هنوز در صندوقچه ی خاطرات مان حفظ کرده ايم. يازده سال پيش در عروسی دختر دوست خوبم علی بوستانی (که ديگر ميان ما نيست) ويگن دعوت شده بود. داماد آمريکايی بود و صدای ويگن که "شادوماد" و "چرا نمی رقصی" را می خواند، اوج می گرفت و مردم را به رقص دعوت می کرد. چون مسير من با ويگن يکی بود، آخر شب من او را به سانفرانسيسکو آوردم. بين راه همه اش ترکی صحبت می کرديم. برايم عجيب بود که به لهجه ی تبريزی صحبت می کرد! به سانفرانسيسکو که رسيديم از من پرسيد که آيا کنياک دارم. داشتم. يک بطر رمی مارتن درجه يک. آمد بالا. نشستيم و يک گيلاس کنياک را لاجرعه بالا انداخت و تازه سر شوق آمد. در ساعت 3 پس از نيمه شب صحبت که می کرد ساختمان به لرزه می افتاد! صدايش شهر خواب آلود را بيدار می کرد. و البته جری هم بيدار شد. همو که حالا در بيمارستان است. ويگن برای جری شعری از عمر خيام به انگلیسی خواند که "دم غنيمت است! لحظه را درياب!" و جری هاج و واج مانده بود. به زور جری را همانطور با پيژامه روی کاناپه نشاند و برايش آواز خواند. من از همسايه ها می ترسيدم و ويگن می گفت نترس حريف شان می شوم و تا صبح برای شان آواز می خوانم. اما ديگر سپيده زده بود! هوا گرگ و ميش بود و خليج سانفرانسيسکو سربی می نمود. ويگن ناگهان شعری به فارسی و انگلیسی از ابو علاء معری خواند. حالا يادم نيست ولی خيام وار بود. رمی مارتن هم دیگر تمام شده بود! آنگاه باز با همان لهجه تبريز گفت " اوغول دور گئداخ!" (پسر بلند شو بريم!) ما در سراب می گوئيم "گئدک". آفتاب که طلوع می کرد راه افتاديم. تو ماشين به خواهش من دل ديوانه را خواند: با تو رفتم، بي تو باز آمدم از سر کوی او دل ديوانه ... ... و امروز خبردار شدم که او هم رفت. همراه دل ديوانه اش.... جايش سبز است! 1:17 AM