خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Saturday, November 1 گاهی فکر می کنم که برتولد برشت بزرگ اشتباه کرده که گفته در روزهای سخت هم می توان نوشت. در باره روزهای سخت! من اين روزها روزگارم سخت سخت است. به شدت پريشان احوالم و اصلا نمی توانم پيرامون اوضاع پريشان خود بنويسم. گاهی هم که چيزکی قلمی می کنم آنچنان آبکی از آب در می آيد که "ديليت" اش می کنم. آنگاه بند می کنم به موضوع های عام تر. مانند موضوع عراق که ديروز مطرح کردم. اگر روزگارم خوش بود مطلب جانانه ای می نوشتم که چرا آمريکا مهم ترين و کارآمدترين ماشين جنگی اش را روانه ی عراق کرد و چرا آنچنان راحت پيروز شد و سرانجام چرا پس از پيروزی برق آسای اوليه در دوران صلح و بازسازی با مشکل برخورد. افسوس که روزگارم خوش نيست که دو صفه يا ستون از می و باده بنويسم و بگويم که اين واژه چرا اين قدر در ادبيات فارسی تکرار شده و چرا به نماد آزادی و آزادی خواهی مبدل شده است ... اگر روزگارم خوش بود می نوشتم که چرا روزگارم ناخوش است. اما روزگارم خوش نيست و نمی توانم مانند برتولد برشت از روزگار ناخوش بنويسم. اما می توانم از فرخ ع عزيز پوزش بخواهم که بخواهم به نامه اش هنوز پاسخ نداده ام و از "نا اميد" به خاطر ارسال عکس معرکه ای از آخوندهای گريان سپاسگزاری کنم. اما امشب می خواهم يک صحنه ی سينمايی بنويسم. همخانه ی من که ديگر معرف حضورتان هست، چهار روزی به خانه آمد. خانه را ترگل ورگل کرده بودم. ندید. و ندانست که اصلا در خانه است! روزهای صدبار، شايد هم هزار و يک بار نامم را صدا می کرد و اصلا يک کلمه صحبت نمی کرد. گاهی يک ميليون فرسنگ از من و پيرامون خود دور می شود و می رود به دروازه ی مرگ.... صبح های خیلی زود بيدارم می کند. می روم کنار تختش می نشينم با خواهش درخواست می کند دستانش را ميان دستان خود بگيرم. می گيرم. آنسوی پنجره هوا گرگ و ميش می شود. احساس می کنم که ديگر آخر خط است. نگاهش به دوردستها می رود و شايد به ايام سپری شده .... تماشايش می کنم و حضور مرگ را احساس می کنم. اما بعد ناگهان، انگار مرگ پا سست می کند. نگاه گمشده اش در اعصار و قرون باز می گردد و من می روم آشپزخانه و قهوه ای درست می کنم و تلخ تلخ می نوشم. آنگاه به ياد تمام دوستان و عزيزان رفته ام می افتم و اشگ می ريزم. نگاهی به سر خط روزنامه های صبح می اندازم و اما تيتر ها قديمی می نمايند. من خودم هم دارم به ايام قديمی ملحق می شود. اما حضور اينکی ناگهان صحنه را عوض می کند. از گوشه ای پيدايش می شود. بدنش را کش وقوسی عشوه گرانه می دهد. شاش صبحگاهی اش را در باکس خود روش شن و ماسه انجام می دهد و آنگاه خودش را به ساق های پايم می مالد. می بينم که هنوز زندگی ادامه دارد. گربه ای غذا می خواهد و مردم اندک اندک با لباسی مرتب سرکارشان می روند. تمام پرده های خانه را باز می کنم و پنجره ها را نيز که "احساس" هوايی بخورد.... مرگ هم گورش را گم می کند! اما مردی روی تخت افتاده و کلنجار می رود... فقط يک تن در اين ميان سرگشته و گمگشته باقی می ماند. آن منم! 2:35 AM