خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Sunday, December 7 امروز هم باران می باريد. سخت. تمام شهر درياچه ای شده بود که من با اتوموبيل مانند اژدهايی آن را می شکافتم و می رفتم تا در گوشه ی اتاقی در بيمارستانی دوردست، هم خانه ی قديمی خود را ببينم. برف پاک کن ماشين با آخرين سرعت از عهده ی باران نمی آمد و من در آشوب باران و بخار که بر پنجره نشسته بود، در خيابان های سانفرانسيسکو می راندم. در سر چهار راهی ماشينی با سرعت از طرف راست آمد و چراغ زرد را به سرعت رد کرد و يک دريا آب به ماشين من پاشيد که لحظاتی هيچ جا را نمی ديدم. با خود گفت که گاه مرگ چه آسان به سراغ آدم می آيد! اگر با همان سرعت به ماشين من زده بود شايد ديگر برای هميشه از شر من راحت می شديد و اين سطور روی صفحه نقش نمی بست و فردا لابد روزنامه ها می نوشتند در تصادف وحشتناکی در ساعت شش عصر مردی ايرانی تبار جان باخت. دوست من در بيمارستان مورته زا مورته زا می کرد و ... دوستانم برايم مطلب می نوشتند و مادرم ..... نمی دانم چرا ناگهان به ياد شعر واحه ای در لحظه از سهراب سپهری افتادم. به اولين مغازه ی سر راهم رفتم و يک بغلی کوچک جانی واکر قرمز خريدم. و باز در باران راه افتادم. راديو ماشين سوناتی از بتهوون را پخش می کرد. و من انگار در زير آبشار نياگارا می راندم. به بيمارستان که رسيدم ديدم نه چتر دارم و نه بارانی. در زير باران رفتم به ديدار دوستم. تنها بود و تلويزيونش هم خاموش بود. با چشمانی باز زمان را در می نورديد. حضورم را حس کرد و ناگهان از خواب قرون و اعصار بيدار شد و گفت مور ته زا! روی صندلی چرخدار نشاندمش و به محل غذاخوری عمومی رفتيم که پيززنی روی صندلی چرخدار کتاب می خواند. از راديو يک موسیقی شاد ايام کريسمس پخش می شد. رفتم بوفه و يک آب سيب و يک ليوان يخ گرفتم. از آن ام الخبائث سرخ چند قطره ای روی آب سيب ريختم و ليوان خودم را هم پر کردم. دوستم ناگهان لبخند شیطنت باری زد و ما يواشکی مايع طلايی رنگ مان را بالا انداختيم. باران به پنجره می کوفت و زمين و زمان خيس خيس بود. ... به خانه که باز آمدم شعر سهراب را پيدا کردم: وا حه ای در لحظه به سراغ من اگر می آئيد، پشت هيچستانم. پشت هيچستان جائی ست. پشت هيجستان رگ های هوا، پر قاصدهائی ست که خبر می آرند، از گل واشدهء دورترين بوتهء خاک. روی شن ها هم نقش های سم اسبان سواران ظريفی ست که صبح به سر تپهء معراج شقايق رفتند. پشت هيچستان، چتر خواهش باز است: تا نسيم عطشی در بن برگی بدود، زنگ باران به صدا می آيد. آدم اينجا تنهاست و در اين تنهايی، سايهء نارونی تا ابديت جاری ست. به سراغ من اگر می آييد نرم و آهسته بياييد، مبادا که ترک بردارد، چينی نازک تنهائی من. 2:13 AM