خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Thursday, December 11 امروز با لطف و ياری دوستان مراسم اعطای جايزه ی صلح نوبل را به خانم شيرين عبادی تماشا کردم. تماشا داشت! ايشان هرچند خود را به کورش و حضرت محمد و عرفان ايرانی پيوند زد و انشای خوبی هم به زبان فارسی دکلمه کرد، اما به نظر می رسيد که از آن سرزمين نيامده است و جايزه اش به خاطر مبارزاتش برای احقاق حقوق انسانی مردم آن سرزمين نبود. يعنی با تغيير دادن چند کلمه می شد او را متعلق به جای ها و کشورهای ديگر فرض کرد! برادران و خواهران کامکارها خوش درخشيدند، اما بد انتخاب شده بودند. آنان نماينده ی جامعه ی رنگارنگ و چند صدايی و چند فرهنگی و چند زبانی ايران نبودند. در هر حال مراسم اهدای جايزه ی صلح نوبل جشنواره ی آوينيون يا جشن هنر (سابق) شيراز نيست! خانم عبادی انگار سخنان سفير جمهوری اسلامی ايران را در نروژ از رو می خواند که می خواهد برای اصلاح طلبان شکست خورده ی داخلی آبرو و حيثیت کسب کند و سيمای بزک کرده ای از "ميهن اسلامی" به نمايش بگذارد که چهره ی واقعی نيست. نه؟ از گنجی و باطبی و آغاجری و اميرانتظام و بازماندگان و خانواده های قتل های زنجيره ای بپرسيد! خانم عبادی سياست مآب و سياست مدار سخن گفت. ای کاش پيش از نوشتن متن سخنرانی اش سخنان دزموند توتو و آن سان چی و ماندلا را مرور می کرد. (شايد هم مرور کرده بود!) در هر حال من ارادتم به خانم عبادی کاهش نيافته، اما انتظارم بيشتر از اين بود. هنوز بردن اين جايزه جای تبريک دارد و مسئوليت خانم عبادی در باب حقوق بشر صد چندان شده است. زندانيان سياسی و حتی غير سياسی وطن ما و نيز هزاران هموطنی که با بسته شدن روزنامه و مجله شان بيکار شده اند و جلای وطن کردگان و آوارگان ايرانی در گوشه و کنار دنيا و اقليت های دينی و قومی و ملی و تمام ستمديدگان وطن ما چشم شان به وجدان خانم عبادی دوخته شده است! 12:14 AM