خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Wednesday, December 24 نه شمس من و نه خدای من! شايد بيست سال پيش بود و شايد هم دو سه ماه اين ور يا آن ور! من در پاريس بودم. پاريس ديگر. همان که می گويند عروس شهرهای جهان است. اما برای من شهری بود خاکستری و غمگين و ناشاد. هنوز سمرقند را نديده بودم و بخارا را هم نديده بودم و با سئويل و مادريد و بارسلون عشق نکرده بودم. تنهاترين بودم در پاريس. و در پاريس باران بود که با ذرات کوچکش در هوا پخش می شد و گاهی پير پيرهن سفيدی که پشت نوشگاهی به فريادم می رسيد و من با اخوان حال می کردم و زمستانش که از پير پيرهن چرکين می گفت و هوای بس ناجوانمردانه سرد و ... ... گاه که از همخانه ام می نويسم و شايد شما را در رنج های خودم شريک می کنم بايد ببخشاييدم. شايد بيست سال پيش بود و شايد هم دو سه ماه يا دو سه سال اين ور و آن ور. من در پاريس بودم. تنها. گاه مترجمی می کردم و گاه رانندگی تاکسی در شبانه های پاريس. گاهی هم گروهی از توريست ها را اين ور و آن ور آن شهر زيبا می بردم که برای من زيبا نبود. دانشجويان خط امام تازه گروگانگيری کرده بودند و گرد و خاک می کردند. من مجبور بودم يا پناهنده ی سياسی بشوم و يا از کشور فرانسه خارج شوم. در اين چه کنم و چه نکنم ها بود که با مردی سالمند آشنا شدم. آمريکايی بود و ساکن سانفرانسيسکو. من می خواستم به سيم آخر بزنم و داشتم به هندوستان می رفتم که آدم های بدبخت تر از خود را تماشا کنم. از روياهای هندی ام برای پير آمريکايی تعريف کردم و او مرا تشويق کرد که به جای هند به آمريکا بروم. اما من در آن روزگار از آمريکا بدم می آمد. شايد هم ته مانده های ذهنيت چپ من بود که نفرت از آمريکا بدان آميخته بود. اصرار اين دوست نويافته مرا بر آن داشت که به کنسولگری آمريکا بروم و تقاضای ويزا کنم. با کمال تعجب ويزايم صادر گرديد! مامور مربوطه از من پرسيد که از کجا بدانم در آمريکا نخواهی ماند؟ و من با کمال سادگی گفتم برای آن که از آمريکا بدم می آيد! همين. و اين باعث شد که برايم ويزا بدهد. آن دوست آمريکايی مرا در کشور خود پناه داد و سه هفته ای در کاليفرنيای آفتابی خوش گشتم. پس از آن که فرانسه بازگشتم فکر آمريکا دامنگيرم شد. ديگر هند را فراموش کردم! دگر بار که به آمريکا بازگشتم باز آن دوست بود که کمکم کرد گرين کارت بگيرم و برای خود کاری پيدا کنم. چند سالی بين فرانسه و آمريکا مشغول خريد و فروش تابلو نقاشی بودم که ناگهان با خروج ژاپنی ها از بازار هنر من هم ورشکست شدم! آخر من برای گالری ژاپنی تابلو می خريدم! من همخانه ی همان دوست شدم. آپارتمانی با چشم اندازی معرکه که بی نظير بود. بيست سال يا شايد بيشتر گذشت. آن همخانه که جری نامش بود پيرتر شد. از دوتا گربه يکی که جينجی نام داشت مرد. جری هم پس از مرگ گربه شايد ناگهان زمين گير شد. ديگر نمی توانست حرکت کند. مرضی گرفته بود به نام "نوراپتی". عضلات رانش آب می شد. يک سال گذشت و حال و روز او هر روز بدتر شد. حالا در گوشه ی بيمارستان است. سعی می کنم هر روز سری بهش بزنم و گاه با شما درد دل می کنم. آنجا انگار آخر خط است. خانه ی زنان و مردانی پير و از کار افتاده ای است که منتظر مرگ اند که نمی آيد! جری نه شمس من است و نه خدای من. انسانی است که يک بار دستم را گرفته است. آيينه ای است که من چند سال بعد خودم را در آن می بينم. گاه به خيام و مولا می انديشم. گاه حافظ و شاملو و سهراب سپهری می خوانم. حال کتاب های بالينی من سر نی زرین کوب است و آخرين کتاب مارکز است. جلد اول زندگی نامه اش. گاه فيلم تماشا می کنم و گاه خطی از دلتنگی می نويسم. اما نوشته ی امروزم را به خواننده ای تقديم می کنم که از من خواسته بود از همخانه ام برايش بنويسم. زندگی ست ديگر!! 12:29 AM