خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Thursday, January 8 -5- حالا من بودم و اتاقي تاريک و نمور و بزرگ. سه پنجره رو به حياط و يک دريچه رو به کوچه. شهريور ماه بود و هوا دم کرده. دلال بنگاه با گرفتن مبلغ يک ماه و نيم اجاره و دستمزد خودش که نيم ماه اجارهء خانه بود، با همان زبان چرب و نرم کليد را کف دستم گذاشته بود و برايم آرزوي روزهاي خوشي کرده بود و رفته بود. صاحب خانه که خود مستاجر بود و استاد دانشگاه تبريز با اندامي لاغر و بلندبالا دستم را فشار داده بود و رفته بود ساختمان آنسوي حياط که آفتابگير بود و در آن بعد از ظهر شهريور ماه دلچسب مي نمود. صاحب خانه فارس زبان بود و لهجه ي غريبب داشت که بعدها فهميدم کرماني است. در آن خانه با خواهرش زندگي مي کرد که دانشجو بود. (اين همه را دلال بنگاه برايم گفته بود.) و خانه، خانه اي بود نسبتا قديمي با يک درخت توت بزرگ و حوضي شش ظلعي در وسط حياط با پاشويه و شير آب. زير اتاق من زيرزمين بزرگي بود که بوي قديمي سرکه و خيارشور مي داد. مستراح و دستشويي من هم همان زير زمين بود. حمام نداشتم اما به قول دلال بنگاه محله پر از حمام عمومي و نمره هاي خصوصي بود. با بهترين دلاک ها و مشت و مالچي ها. طول و عرض اتاق را مي پيمودم و به سرنوشت و آتيه ام فکر مي کردم. غروب نزديک مي شد و من روي ديوار سمت راست حياط آفتاب کم رمق شهريور ماه را مي ديم که چگونه از ديوار بالا مي رود. هنوز درخت توت پر توت بود. از کوچه صداي بازي بچه ها مي آمد که با زبان ارمني داشتند سر و صدا مي کردند. اتاق من آنچنان برهنه بود که من نيز احساس برهنگي مي کردم. روي سقف اتاق لامپي شصت واتي بود که نورش زرد رنگ و نزار بود. قرار بود آنشب قرار بود ساعت هفت يکي از دوستان بهروز را ببينم. نامش رضا بود و قرارمان جلوي سينما آسيا بود. هنوز يک ساعتي به موعد داشتم و نمي دانستم چه کنم. همچنان طول و عرض اتاق خالي و برهنه را مي پيمودم. ناگهان غم غريبي به قلبم چنگ زد. نشستم روي کف لخت اتاق و يک مرتبه بغضم ترکيد. در آني پشيمان شده بودم که چرا خانه و خانواده و زادگاهم را ترک کرده و به اين شهر غريب امده ام. يک هفته بود که از سراب آمده بودم و هر روز تنها يا با يکي از دوستان بهروز دنبال اتاق خالي گشته بودم. حالا که اتاقي در محله اي خوب پيدا کرده بودم دلم براي سراب و خانه و خانواده و دوستانم تنگ شده بود. به ديوار گچي تکيه داده بودم و سرماي مرموزي از ديوار به سراسر وجودم نفوذ مي کرد. تازه نيمه ي شهريور ماه بود. حالا آفتاب از آخرين رج آجر ديوار حياط هم پريده بود و سر و صداي بچه ها ديگر به گوش نمي رسيد. ربع ساعتي به هفت باقي مانده بود. بلند شدم و به زير زمين رفتم و دست و رويي شستم و موهايم را شانه زدم و در آيينه ي خط خورده ي دستشويي خودم را تماشا کردم. انگار ده سال پير شده بودم. مدت ها خودم را آيينه ي کهنه و قديمي تماشا کردم. انگار اولين باري بود که خودم را مي ديدم. جواني با موهاي پرپشت مجعد و چشماني درشت و غمناک. از اينکه مانند اغلب دوستان بهروز سبيل نداشتم حالم گرفته بود. پيش از آن چند بار سعي کرده بودم که سبيل بگذارم اما موهاي روي لب من بسيار کم پشب بود. پس از هفته ها که سبيل مي گذاشتم تازه بچه ها دست مي گرفتند که تيغ ريش تراشي ات کند بوده و بالاي لبت را خوب نتراشيده! يکي از دوستان که سبيل هاي استالين واري داشت به سبيل من مي گفت "يکي بود يکي نبود!" خدا خدا مي کردم که دست کم اين رضا بي سبيل باشد. کتم را پوشيدم و باز موهايم را تر کردم و شانه زدم و راه افتادم به سوي سينما آسيا در چهار راه شهناز مرکز تبريز. 12:30 AM