خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Thursday, January 8 چند يادداشت شبانه ديروز يا پريروز بود که شنيدم سيد حسين خمينی به ايران بازگشته است. خروجش را از ايران نوشتم و حرف هايش را نقل کردم که چگونه حرف دل نسل امروز و حتی ديروز ميهن مرا می زند. لب کلامش اين بود که سياست بايد از دين جدا باشد و دموکراسی حتی اگر به زور و توسط آمريکا به ايران وارد شود بايد استقبال کرد. او نخست به بغداد رفت و قرار بود که در نجف زندگی کند. گفته بود که اهل سياست نيست و ترجيح می دهد که در همان حوزه ی دينی به امور مذهبی بپردازد. آمريکايی ها او را روی دست گرفتند و به واشينگتن بردند و پيامش را به گوش جهانيان رساندند که آری، حتی نوه ی خمينی هم موافق جدايی دين از سياست است! آنگاه او به عراق بازگشت و اندک اندک در شور و غوغای گرفتاری صدام و عمليات چريکی از صفحه های اول روزنامه ها بيرون رفت. چهار روز پيش گويا مادر بزرگش بانو خمينی از زمامداران جمهوری اسلامی قول و قرار می گيرد تا نوه ی دگرانديش آيت الله خمينی بی سر و صدا به ايران برگردد و مزاحمتی برايش ايجاد نشود. من از جهتی خوشحالم که او به ايران بازگشت. چون در هر حال پيامش را گفت و وارد بازی های سياسی نشد. گروه های اوپوزيسيون در خارج از کشور او را تحقير کردند و با او نه به عنوان يک شهروند بلکه به عنوان نوه ی خمينی رفتار کردند و انواع افتراها و تهمت ها را بهش بستند. در حقيقت او می توانست مانند دختر استالين يا پسر خروشچف آس برنده ای در دست گروه های اوپوزيسيون باشد. اما اين گروه ها مانند هميشه اين برگ را هم از دست دادند! *** چند روز پيش برادر چهل و دو ساله ی يکی از دوستان من در تهران سکته ی قلبی کرد و درگذشت. دوستم می خواهد به ايران برود اما می ترسد. چون بهايی است! در پرسشنامه های گوناگون دفتر حفاظت جمهوری اسلامی انواع و اقسام سئوال ها را کرده اند که چرا وطن را ترک کرده ايد و گرين کارت را از چه طريق به دست آورده ايد و ... دوست من که انسان صادقی است نمی داند چگونه پاسخ دهد. ريا کند يا رک و پوست کنده پاسخ دهد! *** امروز که همخانه ام را پيش يک دکتر برده بودم ناگهان کشف کردم که هنوز دکترهای انسان در آمريکا وجود دارند. اين پزشک پير مانند دکترهای زمان بچگی من بود. آنچنان خوب بود که تصميم گرفته ام دو بطر شراب سرخ برايش هديه ببرم! 12:41 AM