خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Saturday, January 10 امشب قسمت هفتم رمان آن لاين را نوشتم. در اين بخش سرانجام راوی را معرفی کردم. مير يونس. ... نیز برای کسانی که می خواهند از همین حالا به خواندن شروع کنند باید بگویم که از ته یا قسمت یک بخوانند! یعنی از پايين به بالا! با شرمندگی! -7- روي تختخواب فنري مهمان خانه ي معماران دراز کشيده بودم و به سرنوشت خود فکر مي کردم. دو سه ماه عجيبي بر من گذشته بود. من ديگر آن مير يونس سابق نبودم. از بن بست بلورچي سراب پرت شده بودم به بارون آواک تبريز. در اين مدت يک دفترل شعر به ترکي و فارسي نوشته بودم و چهار پنج تا تک نگاري پيرامون روستاهاي فلک زده و فقير سراب و تمام کوه هاي اطراف را زير پا گذاشته بودم. يک بار حتي قله ي سبلان را هم فتح کرده بودم که در چله ي تابستان پوشيده از برف بود و درياچه اش در وسط قله يخ زده. با همراهان پريده بوديم به آن درياچه ي يخ زده و يخ زده بوديم. و آنگاه در کنار آتشي که روي قله برپا کرده بوديم چاي داغ خورده بوديم و البته جرعه اي عرق مراغه و يک نيمروي حسابي. آنگاه آوازخوان سرازير شده بوديم به مشکين شهر و با اتوبوس رفته بوديم اردبيل و سرانجام از سرعين سر درآورده بوديم و در آب داغ داغ گاميش گولي تمام سرماي استخوان سوز سبلان را از تن زدوده بوديم. پس از آب تني البته آش دوقاي داغ خورده بوديم و رفته بوديم به باشگاه کتابچي چند دست شطرنج و فوتبال دستي زده بوديم. شامگاهان ناگهان از گوشه اي از سرعين آواز عيسي خان را شنيده بوديم و در پي صدا راه افتاده بوديم تا سرانجام در باغي يافته بوديمش در پاي بساطي وسط باغ گسترده. با کباب و شراب و عرق و چند همشهري آشنا. در همان باغ که اتاق هاي کرايه اي داشت اتاقي گرفته بوديم و من تا سحر سرفه کرده بودم. مست و پاتيل هم بودم و گويا گريه هم مي کردم. صبح کله ي سحر باز به گاميش گولي و سر زده بوديم و پس از آب تني صبحانه ي مفصلي با عسل و قايماق چاي تازه دم خورده بوديم. سرفه ي من بدتر شده بود و ما کوله پشتي بر پشت با ميني بوسي عازم سراب شده بوديم و من يک هفته تمام با تب و لرز افتاده بودم گوشهء خانه. مادرم شب ها مي آمد کنار بستر من و دستش را روي پيشاني داغ من مي گذاشت و دعا مي کرد که خوب بشوم. من چشمانم را مي بستم و خود را به خواب مي زدم. بيچاره مادرم! گاه مي گريست و گاه با سرانگشتانش موهاي خيس از عرق مرا نوازش مي کرد. يک شب قرآن کوچکي روي بازويم بست که تبم بالا رفت! بيماري من چند روز بيشتر طول نکشيد ولي سرفه ام هفته ها ادامه داشت. حالا هم که در اتاق مهمانخانه بودم، گاه سرفه اي مي کردم. مي دانستم که در گام در جاده ي غريبي گذاشته ام و تمام کتاب هاي انقلابي را که خوانده بودم در ذهنم مرور مي کردم و مي کوشيدم خودم را با يکي از قهرمانان يکي از کتاب هاي محبوبم منطبق کنم. اما به هيچ کدام شباهت نداشتم. من مير يونس بودم، پسر حاجي ميرمحبوب و زهرا خانم. متولد سال 1330 به شماره ي شناسنامه ي 95 صادره از سراب 17 ساله، با قدي متوسط و موهاي مجعد و چشماني درشت و هميشه نمناک؛ و هم اتاقي هايم شايد سه نفر کارمند يا معلم، شايد اهل سراب يا اطراف آن، با شلوارهاي تا شده زير تشک و احيانا کيف پول هايي زير بالش و کت هايي آويزان شده از رخت آويز کنار تخت و چمدان يا ساکي زير تخت. تا نزديکي هاي سحر از سوي به سويي غلطيدم و فکر کردم. از هر کجا که شروع مي کردم سرانجام به رضا ختم مي شدم. رضا در همان دو سه ساعت تاثير عجيبي روي من گذاشته بود. در خيابان هاي تبريز هر روز صدها نفر مانند رضا با همان شکل و شمايل وجود راه مي رفتند و چلوکباب مي خوردند و آبجو مجيديه مي نوشيدند. اما رضا انسان عجيبي بود. مهندس بود و براي شرکتي جاده مي کشيد. ده سالي از من بزرگ تر بود و موهاي سرش اندکي کم پشت مي نمود. سيگار وينستون مي کشيد و در حين پک زدن به سيگار سعي مي کرد بيشتر گوش بدهد تا صحبت کند. نوعي اعتماد به نفس در مخاطبش ايجاد مي کرد. تمام رنج و اندوه مرا که يک هفته بود سر در گريبانش بودم در همان دو سه ساعت اول آشنايي مان زايل کرد. پس از ديدن رضا مي دانستم که مي توانم ديپلم رياضي بگيرم و در دانشگاه قبول بشوم؛ مي توانم در تبريز دوام بياورم. محل کارش جاده ي اهر - تبريز بود و او هر شب به تبريز مي آمد و در خانه ي پدري اش زندگي مي کرد. پدرش معلم موسيقي بود و ويلن درس مي داد. مرد مشهوري بود. 1:52 AM