خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Wednesday, February 25 امشب بخش 17 رمان مير يونس را نوشتم. البته دارم تنبلی می کنم. اما شما هم اگر کسی را داشتيد که در بيمارستان پا به مرگ است و حضور مرگ در همه جا نمايان، ييش از من کاری از دست تان بر نمی آمد. عجيب است که دو روز پيش دکترِ همخانه ام از بيمارستان تلفن کرد که جری دارد می ميرد. از من پرسيد که در صورت مرگ آيا می توانيم او را به طور مصنوعی زنده اش نگاه داريم يا نه. من گفتم نه. چرا که در وصيت نامه اش چنين آمده است. خب، البته اندکی هم گريه ام گرفت و شعری هم نوشتم و آخر سر با صراحی ای به ديدارش رفتم. سخت بی تاب بود و مرتب در تب و تاب بود. پرستارش گفت که معمولا در آخرين ساعات عمر مغز به اعضای بدن دستور می دهد که نميريد! و بدن مانند آن شعله ی سرکش شمع در آخرين لحظه تقلا می کند. اما اتفاقی نیفتاد. ديروز روز تقلا بود و امروز روز خواب و آرامش. امشب ساعت ده شب تلفن کردم که از پرستار حالش را بپرسم و او بدون اینکه از من اجازه بگيرد تلفن را داد دست جری، و جری مانند يک آدم حسابی و سالم از من خواهش کردم که بروم و او را به خانه باز آورم. من گفتم که تا فردا صبر کند و او قول داد که صبر کند. همو ديروز مرا به خاطر نمی آورد و نمی دانست که خانه کجاست. راستی خانه کجاست؟ 1:51 AM