خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Thursday, February 12 انقلاب بود ديگر!! واي که چقدر دور مي نمايند آن روزها! البته قرني هم گذشته است. نه قرن صد ساله، قرن بيستم به قرن بيست و يکم پا گذاشته و ما اندر خم يک کوچه ايم هنوز... آن روزها رفتند... آن روزهاي سرشار و خوب و پر از اميد و البته با ملاطي از غدعه و نيرنگ .... روزهايي که اسفند و ناصر و کوروش مي آمدند خانه ي من تا کفش و کلاه کنيم و خود را به تظاهرات برسانيم. البته همان سر صبح گيلاسي هم بالا مي انداختيم و از جگرکي سر کوچه چند سيخ جگر مي خريديم و لاي نان سنگک مي پيچيديم و با جرعه اي عرق بالا مي انداختيم. به سلامتي خلق خروشان البته! گاه بستی هم سوار می شد روی حقه ..... داغ و پف کرده .... و خلق در خيابان شاهرضا مي خروشيد. ناگهان مسعود کيميايي را مي ديدي با کلاه کشي و همسرش گيتي که مشت گره کرده مرگ بر شاه مي گفتند ... و آن سوتر ها در پياده رو، چشمان نگران دکتر هوشنگ کاووسي بود که جمعيت را مي کاويد .... شاملو هنوز بگمانم در لندن بود و ساعدي برای چريک ها مقاله هاي زيرزميني مي نوشت. آخوند محله ي ما هر روز چاق و چله تر مي شد و ديگر حتي پاسخ سلام ما را هم نمي داد. شاه مي گفت صداي پاي انقلاب شما را شنيدم و مرتب کوتاه مي آمد و ساواک ناگهان پشمش ريخته بود. انگار فقط مي توانست شلاق بزند و "اعتراف" بگيرد. روزگار گند و گهی بود البته! کسي در مقام خودش نبود! نوشگاهي بود در کوچه اي منشعب به خيابان روزولت که تازه کشف شده بود. نخستين بار گي هاي ايران انقلابي هم در همان نوشگاه متولد شد. مردان با هم مي رقصيدند و زندگي ادامه داشت .... نظريان، اغذيه فروش محله ي ما هم روزی ناگهان کرکره هايش را پايين کشيد و روي مقوايي نوشت اين مکان تعطيل است. صداي پاي فاشيسم و انقلاب توامان طنين مي انداختند. شاه با اطرافياننش و ميليون هايش با يک مشت خاک وطن وطن را ترک مي کرد. امرايش مي گريستند و اطرافيانش هر روز ميليون ها دلار خارج مي کردند. برخی از آنان که ماندند بر سر دار رفتند. هويدا و داريوش همايون و ديگر دوستان شاه زنداني شده بودند و حزب توده تازه داشت "نويد" را بيرون مي داد. مانند هميشه با حروفي بسيار ريز و ناخوانا و با همان شعارهاي سابق. برخي ديگر ريش نمي زدند و رياکاري و دغلبازي تازه داشت رونق مي گرفت. دوست توده اي من هم داشت تمرين نماز مي کرد!... و من چقدر تنها بودم! اين آقا که در اين عکس است شبيه يکی از دوستان توده ای من است!! دقت بکنيد! 12:19 AM