خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Thursday, March 4 نوشته های جناب بابا يادگار آنچنان مشمئز کننده و کينه توزانه بود که من مجبور شدم سياست ديگری را در ستون نظرات اعمال کنم. من منبعد از هرکسی بيش از دو نظر را درج نخواهم کرد. آن هم به شرطی که مشمئز کننده و نژادگرايانه و نژادپرستانه و اهانت آميز نباشد. من شخصا به زبان فارسی عشق می ورزم و به ايرانی بودنم افتخار می کنم. اما به نظر من ايرانی بودن به معنای "فارس زبان" و "آريايی نژاد" و "شيعه" بودن نيست. بابا يادگار از سلسله های ترکی نام برده اند که زيباترين و برترين ادبيات فارسی زبان در زمان آن سلسله ها و به نام آن سلاطين ترک رقم خورده است. من نمی دانم اگر آن سلسله ها نبودند که زبان فارسی را پر و بال می دادند، آيا اين زبان فارسی به اين درجه رفيع و سترگ در شعر و نثر می رسيد يا نه. شايد همين موضوع جالبی باشد برای تحقیق و پژوهش. چون اغلب شاعران و سرايندگان بزرگ پارسی زبان در دامن سلسله های ترک زبان پرورش يافته اند. از فردوسی گرفته تا نظامی و مولانا. حتی حافظ و سعدی هم در زمان سلسله های ترک تبار نشو و نما کرده اند. به نظر من اين چنين می رسد که مثلا اگر امروز را با ديروز مقايسه کنيم، می بينيم ايرانيانی که در آمريکا و اروپا و استراليا پر و بال گرفته اند و آوازه ی شهرت شان در زمينه های علم و فنون و کامپيوتر و تجارت و طب و ديگر زمينه ها زبان زد خاص و عام شده، بيشتر به خاطر محيط آزاد اين کشورهای دموکراتيک بوده، و گرنه در ايران خودمان و در همسايه ی فارسی زبان افغانستان و تاجيکستان جز تنی انگشت شمار آن هم فقط در زمينه ی سينما و آن هم فقط و فقط به لطف همين جشنواره های غربی و به مدد ايرانيان برون مرز و يک سلسله بده و بستان های سياسی کمتر ايرانی ای خوش درخشيده است! در هر حال اين درد دل ها را نوشتم که کسانی مانند بابا يادگارها را بنوازم که ما در کجای اين جهان ايستاده ايم و نژاد گرايی و برتری طلبی تا چه اندازه مهلک و حقير است. والسلام! 11:14 PM