خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Thursday, March 18 .... و سرانجام به انجام رسيد! من چند ماهی است که به هنگام خواب تلفن را قطع می کنم و فقط پيام گير را روشن می گذارم. گاه تا نزديکی های سحر خوابم نمی برد و سرانجام که می خوابم دلم نمی خواهد با زنگ تلفن بيدار شوم. شب گذشته اتفاقا به کمک يک لورازپام دو و نيم ميلی گرمی زود خوابيدم. اما ساعت 4 صبح کابوس مرگ به سراغم آمد و بيدار شدم. تلفن را وصل کردم و به پيام دستگاه پيام گير گوش دادم: خبر مانند هميشه کوتاه بود. پرستاری فليپينی با لهجه ی غليظ و انگليسی ناقص اش با لحنی مهربان اما، خيلی شمرده خبر مرگ جری را در ساعت دو و ده دقيقه بامداد به آگاهی می رسانيد... تلفن کردم و اجازه ی کفن و دفن را صادر کردم. البته قرار است میت سوزانده شود و خاکسترش روی اقيانوس پراکنده شود تا ماهیان دریا نصیبی ببرند و ... اين بار نه گريه کردم و نه اشکی ريختم. انگار به آرامش جری غبطه می خوردم. بيچاره در شش ماه آخر زندگی اش زجرهايی کشيد که مپرس! در خلوت و سکوت شب بی آنکه خواب شيرين گربه را آشفته کنم - که روی تختم مچاله می شود - سیگاری آتش زدم و کنار پنجره رفتم تا شهر زیبا را تماشا کنم. پل و چراغ و ماشين ها ... درست مانند هر روز ديگر... آنگاه به سراغ مولوی رفتم و غرق شدم در بهاریه هايش... هيچ کس در اين چند روز سخت مانند مولوی آرامم نکرده است. مولانا به هنگام مرگ غزلی شورانگيز دارد: رو سر بنه به بالين تنها مرا رها کن تر من خراب شبگرد مبتلا کن ماييم و موج سودا شب تا به روز تنها خواهی بيا ببخشا خواهی برو جفا کن... .... تا آنجا که می گويد: درديست غير مردن کانرا دوا نباشد پس من چگونه گویم کان درد را دوا کن در خواب دوش پيری در کوی عشق ديد با دست اشارتم کرد که عزم سوی ما کن بيچاره جری اهل شعر و ادبيات نبود و اين اواخر حتی کتاب و مجله هم نمی خواند. شايد برای مجلس پرسه ای بگيرم و دوستانش را دعوت کنم که جرعه ای برای آرامش روحش بنوشند. به آرامش رسید! به نخستين شب آرامش ... 4:57 AM