خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Wednesday, March 24 امشب سرانجام فرصت کردم و چند خطی از رمان ميريونس را نوشتم. خب، مي دانيد که اوضاع و احوالم در اين چند روز گذشته خيلی خوب نبود. با پوزش از شما دوستان عزيز، داستان ميريونس را پی می گيرم: مير يونس -19- مهاجرت ... هجرت ... دل کند از سرزمين آباء و اجدادي و کوچيدن به آفاق ديگر... مهاجرت هميشه بوده ... هجرت حتي سپيده دم تاريخ مسلمانان شده .... هجرت پيامبر اسلام از مکه به مدينه نقطه ي صفر تاريخ هجري قمري و شمسي شده... نياکان من از سرزمين هاي دوردست به ايران آمده اند... حالا فرقي نمي کند آريايي بودند يا ترکان ترکستان از مشرق زمين.... بعدها ترکان ايران هم مهاجرت کردند... تا عراق عجم و کرمانشاهان و آبادان و بندر عباس.... جاده ها و بنا ها ساختند... در جاي جاي ايران ... حالا من هم داشتم از سراب کوچ مي کردم. مي دانستم که ديگر بازگشتي نخواهد بود. بنابراين در کوچه و خيابان ها مي گشتم و سعي مي کردم تمام مناظر و مرايا را به خاطر سپارم. يک سو کوه هاي بزغوش بود و سوي ديگر قله ي هميشه سربلند پر برف سبلان و اندکي نزديک تر قلعه جوق بود که يادگار سلجوقيان است. در دامنه ي سبلان بودد که براي نخستين بار مزه ي عشق را چشيدم و لب لعلي را گزيدم. يادگار من پسرکي است با چشم هايي سبز و آبي. کجاست او؟ شبي با دوستي مسابقه ي شطرنج گذاشتيم و تا کله ي سحر او برد و من بردم و آخر سر مساوي شديم و پياده راه افتاديم به سوي "آوارس" که چشمه ي آب معدني سولفور دارش از زمين مي جوشد و بالا مي آيد. تازه آفتاب داشت طلوع مي کرد که به آوارس رسيدم و آنجا هفت ملاي مشهور شهرمان را ديديم که لنگ چهارخانه بر دور کمر بسته و نيمه برهنه دايره وار اطراف قل قل آب نشسته بودند و قاه قاه مي خنديدند. لابد يکي از آنان لطيفه اي گفته بود يا کاري کرده بود. ما که رسيديم ناگهان سکوت کردند و فقط صداي قل قل آب بود که پخش مي شد. سلام و عليکي کردم و لخت شديم و با شورت ميان ملايان نشستيم و تن به قل قل آب ولرم داديم که تن را نوازش مي کرد. آنان اغلب مسن بودند و ما دو تا نو جوان. آنان همه ريش داشتند و ما دو تن بي ريش. آنها سرشان بي مو بود و ما زلف داشتيم. به هم ديگر نگاهي کردند و لبخندکي زدند و باز سکوب بود و قل قل آب. براي اينکه سکوت را بشکنم، من خود را که نه پدرم را معرفي کردم: "من پسر حاج مير محبوب فرش فروش هستم!" ناگهان ميرزا کاظم دستش را از زير آب در آورد و دستم را فشرد و از سجاياي اخلاقي پدرم داستان ها تعريف کرد و آن هاي ديگر هم حرف ميرزا کاظم را تاييد کردند. آنگاه که اندکي با هم اخت شديم ملايان باز شروع کردند به مزاح و شوخي و گاه چيزکي به عربي مي پراندند و قاه قاه مي خنديدند. ما هم مي خنديديم. اما نه با آن شدت! من داشتم از شهر و ديار خود دل مي کندم.... مادرم هر شب گريه کنان بخشي از مايحتاج مرا در غربت انتخاب مي کرد و با اشک چشم صيقل مي داد. يک دست رختخواب. يک پتو. يک لحاف اضافه. آخر زمستان تبريز سخت سرد و جانسوز است! يک قابلمه و يک تابه و چند استکان و نعلبکي و يک قوري و يک کتري و چند بشقاب ملامين.... من دفتر يادگارم را ورق مي زدم و آلبوم عکسم را ديد مي زدم. عکس هاي خود و دوستانم را در مي آوردم و عکس هاي خانوادگي را باقي مي گذاشتم براي خانواده. کتاب هايم را نيز داخل کارتن مي گذاشتم. کتاب هايي که اغلب خوانده بودم ولي نمي توانستم ازشان دل بکنم. پدرم مغموم بود و گاه به مادرم تشر مي زد که: "زن مگر مير يونس خداي نکرده زندان مي رود يا سربازي؟ گريه و زاري چيه ..." اما مادر گوشش بدهکار نبود. برادرها و خواهرانم نيز با حسرت تماشاگر اين ماجراها بودند. به آنان قول مي دادم که مرتب به تبريز ببرم شان و باغ گلستان را گردش کنيم و سينما برويم و بستني بخوريم و آجيل تواضع. چند روزي به همين منوال گذشت. بهروز مرخصي رفته بود و من روزها اغلب با مجيد بودم. با مجيد که بودم فقط از سياست و انقلاب حرف مي زديم. با هم به خانه مي رفتيم مرتب راديو باکو و پيک ايران و راديو مسکو را گوش مي داديم و براي آينده نقشه ها مي ريختيم. شعر ترکي و فارسي مي نوشتيم و با نام مستعار به روزنامه ي مهد آزادي تبريز و مجله فردوسي تهران مي فرستاديم. روزي که شعر کوتاهي از من در مهد آزادي چاپ شد از خوشحالي داشتم پر در مي آوردم. شعر را به همه نشان مي دادم و مي گفتم اين "تيکانلي" منم. اما کسي حرف هايم را باور نمي کرد. در اواخر شهريور ماه بوديم و پاييز زودرس سراب فرا مي رسيد. ناگهان هوا خنک شده بود. در اين فصل بهترين انگورهاي مشکين شهر و خربزه هاي ميانه به سراب مي رسيد. هر دو مانند قند و عسل بودند. خربزه فروش ها چراغ هاي زنبوري را روشن مي کردند و داد مي زدند: "ميانا بالي... ميانا بالي ..." (عسل ميانه ... عسل ميانه) پدر هر شب چند خربزه سوا مي کرد و ما بچه ها مي رفتيم به خانه مي آورديم شان. مي دانستم که اين فصل عمر بزودي به پايان خواهد رسيد و من مي بايست پي سرنوشت خود مي رفتم. بنابراين کوچک ترين لحظات زندگي را به خاطر مي سپردم. يک هفته به مهر ماه مانده بود که همراه خيل خانواده و دوستان عازم گاراژ اقبال شدم و با بسته هاي کوچک زندگي ام با اتوبوس تبريزنو عازم تبريز شدم. 1:11 AM