خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Friday, March 26 بزم پايان يافت! صادق چوبک نويسنده ی نامدار ايرانی گاهی شعر هم می سرود. اشعارش را "قطعه" می خواند و در کتاب "خيمه شب بازی" هم يکی از قطعات خودش را با نام "آه انسان" منتشر کرده است. من که در همين شمال کاليفرنيا در واپسين سال های عمر چوبک گاه همدم و اياقش بودم، شانس آن را داشتم که تمام اشعار چوبک را بخوانم و تايپ کنم. قرار بود اين مجموعه منتشر هم بشود که اجل مهلت نداد. صادق چوبک در آخرين روزهای عمرش از من مصرانه خواست که تمام شعرهايش را بسوزانم و من هم قول دادم که دفتر اشعار چوبک را بسوزانم. همين کار را هم کردم! نسخه ی پرينت شده ی اشعارش را سوزاندم. اما در حافظه ی کامپيوتر اين شعرها باقی ماند تا بعدها شايد با اجازه ی پسرانش چاپ و منتشر شوند. هم خانه ام که در گذشت بارها به ياد يکی از شعرهای چوبک افتادم. رفتم به سراغ مکينتاش قديمی ام و اين شعر را از حافظه اش بيرون کشيم و حالا تقديم شما می کنم. اين نکته را نيز بايد بگويم که چوبک به شدت عاشق زندگی بود و از مرگ نفرت داشت و آن را "چرکين و پلشت" می ناميد. بيم بزرگ بزم پايان يافت - رفتن بايد توشه و جامه نمی خواهی همسفران همه برهنه اند و تو نيز بايد. من به اينجا خو کرده ام دوست دارم من اين: خور و ماه و کهکشان و آب و سبزه و درختان کشن را دوست می دارم زن و فرزندانم و همه مردم را. ای بيم بزرگ! با تو چگونه توان دم را غنيمت شمرد؟ من از تو می ترسم. پدرانم همه از تو ترسيده اند. هيچکس نيست که از تو نترسد. ترس هم از تو می ترسد. به کجا می بری ام ای چرکين پلشت؟ آنجا کجاست؟ چه شومی تو ای .... به کجا می بری ام ای کلانترين دشمن من؟ "غم مخور مسافر گرامی! راه نزديک است. ترا می برم به هيچستان به هيچستان... آنجا تو آرام خواهی ماند." ال سريتو، کاليفرنيا بهمن 1375 11:12 PM