خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Sunday, April 4 دوست عزيز مجيد و ديگر دوستان... زمانی ميرزا آقاخان کرمانی نوشته بود که در وجود هر ايرانی يک جلاد مخوف خفته است که به همواره خود را سرزنش می کند که چرا من نمی کشم ... که چرا تکه تکه نمی کنم ... که چرا من شلاق نمی زنم و ... من با خواندن برخی از نظرهای دوستان به اين باور رسيده ام که که در وجود اغلب ايرانيان و جهان سومی های عقب مانده يک بن لادن خفته است که گاه رخ می نمايد. ما ديديم که اينان مثلا در ماجرای فاجعه ی 11 سپتامبر نخست خوشحال شدند و آنگاه گفتند که کار اسراييل است و سرانجام حتی به اين نتيجه رسيدند که مگر انسان جهان سومی و مسلمان می تواند چنين عملياتی را طرح ريزی کند! اما ... اما ... راست و پوست کنده و صميمانه نيامدند که آن عمل وحشتناک تروريستی را محکوم کنند. ته دل شان خوشحال بودند که سه هزار نفری هلاک شده اند. با يکی از آشنايان که در همين خطه بساز و بفروشی می کند و مرتب دلار می سازد صحبت می کردم. می گفت دمشان گرم! محمد عطا و همدستانش را می گفت. حالا آقا و يا خانم سه حرف انگليسی sdf يا غيره برايم غره می آيند!! اما همين ها يک جو صداقت ندارند که آمريکا و به قول خودشان بن لادن را برای کشتار انسان ها تقبيح کنند. چون که ته دل شان از اين اعمال خوشحال اند.... به آقايان يا خانم ها بايد گفت مگر آمريکا بن لادن و صدام را در آستين نپروريد؟ پس چرا در تقبيح تروريسم تعلل می کنيد و ده ها اما و اگر می آوريد و در نهايت توجيه اش می کنيد! اين چند خط را نوشتم که به مجيد عزيز بگويم ما ملت بدبختی هستيم. و برای پاکسازی اين سايت پس از اين من نظرهای خارج از موضوع را حذف خواهم کرد، مگر اين که نشانی ای ميل خودشان را بنويسند. دوستان من خسته شده ام و با ياد مولوی: از ديو و دد ملولم و انسانم آرزوست! من از روشنفکرانی که اما و اگر پس نوشته هاشان می گذارند خسته شدم. من از توجيه کنندگان تروريسم به اندازه ی عاملان آن متنفرم. من می خواهم که تمام روشنفکران کشورهای اسلامی از نجيب محفوظ بزرگ گرفته تا کيارستمی و دولت آبادی و مخملباف ها و بن جلود و آدونيس و اورهان پاموک و ياشار کمال و .... و صدها هنرمند و نويسنده ی ديگر صدای شان به گوش جهانيان برسانند و از تروريسم ابراز انزجار بکنند. بی اما و اگر ! 1:43 AM