خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Friday, May 7 امروز همه اش می خواستم شعری بنويسم برای سوسن. برای سوسن ها... سوسن را زمانی شناختم که در چهارراه شهناز تبريز آوازش از گوشه و کنار به گوش می رسيد و مردم صفحه يا نوارش را می خريدند. با آن صدای گرفته و غمناک می خواند: رفتی سفر ... ای بی بيخبر .... طرفدارانش فرشباف ها و کارگران تبريزی بودند که آخر هفته پيراهن تميز و گلدار می پوشيدند و به چهار راه شهناز می رفتند و گاهی در "خورشيد" يا "ممتاز" لبی تر می کردند و البته، گاه، سراغ فاحشه ای نيز می رفتند ... که نسب شان نه به بخارا می رسيد و نه به سمرقند... از همان اطراف بودند. شايد از مراغه و يا شايد هم از رضائيه. ... و سوسن همچنان می خواند... در اتوبوس های ايران پيما و تی بی تی و ميهن تور ... در تريلی های تير و خاورنو .... "رفتی سفر ای بی خبر ...." زنی با چشم هايی ترکمنی و صدای گرفته و هميشه غمناک... چشم هايشن آن چنان تنگ بودند که سوسن کوری لقب گرفته بود. در کنسرت هايش مردم جواهر و پول نثارش می کردند و او می خواند و می خواند: دوست دارم می دونی که اين کار دله... گناه من نيس، تقصير دله .... انقلاب که شد، سوسن ها و فروزان ها و گوگوش ها و دیگران به کميته ها احضار شدند تا آب توبه سرشان بريزند و گاه در فاصله ی ميان دو بازجويی و دو شلاق و دو سيلی امضايی هم برای بازجويان شان باز پس بدهند. شبی در يک عروسی پنهانی سوسن را در زيرزمين خانه ای ديدم که در طبقه ی هم کف زنان و مردان جداگانه چلوکباب می خوردند و مثلا شادی می کردند و در زير زمين باده ی پنهانی در گردش بود و بستی هم بود که می چسبيد روی وافور و جلز و ولز می کرد، آهسته. و سوسن کنار بساط نشسته بود و از بلايا و مصايبی که سرش آمده بود می گفت. گاه، البته ترنم نرم صدايش نيز در آن زير زمين می پيچيد. نرم و آهسته که مبادا به گوش غير برسد. چه روزگار غريب و تلخی بود! سال ها گذشت و من بار دگر سوسن را در "ديزی" لوس آنجلس ديدم. همچنان از سفر و عشق و جدايی می خواند و صدايش گرفته تر و غمناک تر شده بود و چشم هايش کوچک تر و زندگی اش تلخ تر... حالا منصور اوجی شاعر هی بنويسد که : اين سوسن است که می خواند... کدام سوسن؟ 1:05 AM