خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Monday, May 10 گهگاهی برخی در اين ستون و يا در ای ميل های خصوصی از من می پرسند که من کيستم! برای کسانی که هميشه عادت دارند تا با مترهای ايدئولوژی افراد را انداز بگيرند، معما شده ام. يکی مرا "توده ای مادرزاد" خطاب می کند و ديگری عامل آمريکا و البته برخی هم پان ترکيست و در عين حال برخی ديگر "پان فارسيست" .... خيلی دلم می خواست در پاسخ اين دوستان به سبک سهراب سپهری بنويسم که: اهل سرابم من، شايد خرده هوشی دارم و سر سوزن ذوقی و ... اما سهراب که گفتنی ها را گفته است. بنابراين من همينم که می بينيد و می خوانيد. گاه نگاه من با شما نمی خواند و همسو نيست و گاه حرف دل شما را می زنم. در گرماگرم حمله ی آمريکا به عراق اذعان می کنم که موضع طرفدارانه داشتم و چون همواره از ديکتاتور جماعت تنفر داشته ام، رفتن صدام را نوعی گشايش می دانستم. اما دو نکته را خوب نمی دانستم: يک - مردم عراق پس از ساليان دراز ديکتاتوری و بافت قبيله ای و مذهبی و دور بودن از دريا و مناطق لطيف جغرافيايی و ده دليل و سبب ديگر هنوز آماده ی تجدد و آزادی و دموکراسی نيستند و صدامی می خواهند و عدی ای و قاسمی و عارفی... دو- اين که آمريکا هم با آن همه اهن و تولوپ گز نکرده پاره می کند و به "روز بعد" فکر نمی کند. دولت مداران آمريکا در ماجرای عراق هم مانند زمان انقلاب ايران دو قسمت شدند. نئو کنسرواتيو ها (محافظه کاران جديد) که ده سال بود خواب دنيای جديدی را در خاورميانه می ديدند، عليه وزارت امورخارجه به رهبری کالين پاول شوريدند و با کمک و راهنمايی کسانی مانند احمد چلبی که حرف هايی می زد که وزارت دفاع و نئوکنسرواتيو ها را خوش آيد - و بسيار خوش می آمد! - گام به باتلاق گذاشتند. اما در هر حال آمريکا کشوری حيرت آوری است که می تواند خود را نقد کند. بی رحمانه هم نقد کند. در مطلب قبلی نوشتم که اين جور چيز ها فقط در آمريکا رخ می دهد که به خاطر شکنجه ی عراقی ها کميته ها تشکيل شود و کسانی مانند رامسفیلد و جورج بوش کباب شوند! آمريکا می تواند از اين نوع فاجعه ها درس بگيرد و شايد در آينده پيرامون رفتار نظاميان آمريکا کتاب ها نوشته بشود و عاملان و آمران مورد محاکمه قرار بگيرند. از هم اکنون نيويورکر و واشينگتن پست و ديگر رسانه ها شروع کرده اند به کند و کاو. اما نکته ی مهم برای ما مردم ايران و خاورميانه درسی است بايد از نوع حوادث بگيريم. درسی که در ماجرای قتل های زنجيره ای کم مانده بود بگيريم و آمران و عاملان جناياتی که رخ داده را شناسايی کنيم. گام هايی برداشته شد که متاسفانه در ميانه ی راه متوقف شد. و چون متوقف شد ماجرای قتل زهرا کاظمی پيش آمد و اکنون هم ده ها زندانی ممکن است به آن سرنوشت شوم دچار شوند. در هر حال حرف و حديث بسيار است و شب کوتاه!! 11:30 PM