خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Tuesday, May 4 نام بعضی نفرات ... امروز با خبر شدم که احمد ميرفندرسکی هم رفت. رفت و رفت... چند سال پيش که در پاريس بودم و هنوز اسماعيل پوروالی بود و مهدی سمسار بود و جعفر رائد بود، نخستين چهارشنبه ی پس از انتشار روزگارنو دور هم جمع می شديم و چلوکباب می خورديم و گپ می زديم. در آن جمع صميمی سيروس آموزگار و احمد احرار و حسين بنی احمد هم بودند که باشند و بمانند و مانده نباشند! (مانده نباشند را از افغانی ها ياد گرفتم که خسته نباشند معنی می دهد. اما به نظر من بايد درمانده نباشند باشد!) گاه در آن جلسات خوب و پربار و صميمی ميهمانی هم از ايران يا ديگر گوشه ی جهان می آمد. آنان که ديگر اغلب نيستند اما ادامه دارند در ذهن و زبان ما و مانا خواهند بود. گاه خسرو شاهانی بود و گاه سعيدی سيرجانی. از خارج هم می آمدند. بزرگ علوی بود و عليرضا نوری زاده بود و شنيده ام که گاه نادرپور و رويايی راهشان را به ونسن کج می کردند. گاه تيمسار قره باغی با نوشته ای می آمد و گاه حسن نزيه. دفتر روزگارنو در حاشيه ی پاريس مرکز ايرانيان فرهيخته بود. گاه باستانی پاريزی که از پاريز به پاريس می آمد، سری به آنجا می زد و گاه خسرو اقبال که از واشينگتن می آمد. در آن سال های نخستين غربت ساعدی را هم گاه در آن دفتر می ديدم که سر صبح صراحی می زد و م سحر را می ديدم که شعر نيکو می نويسد و خط خوش دارد.... (يک روز با آقا بزرگ رفتيم خانه اش که اطراف پرلاشز بود که هدايت در آن جا بود و پاريس خاکستری و سرد و غمناک بود....) روزهای خوشی بود، شايد! می شد با ميرفندرسکی و سيروس آموزگار و احمد احرار سر به سر بقيه گذاشت و شليک خنده ی پوروالی را در آورد. خنده ای که گاه خیلی زود به خشم تبديل می شد و "ونسن" از خشم اش می لرزيد. امشب می خواستم از احمد ميرفندرسکی بنويسم. یاد بعضی نفرات افتادم. افسوس که شعر نيما را حفظ نيستم. شايد هم گفته نام برخی نفرات ... چه می دانم؟ در هر حال زنگی زدم به سيروس آموزگار يار حجره و گرمابه و گلستان ميرفندرسکی. سخن ها رانديم از همه و هيچ. در شبی ديروقت به وقت من و صبحی نه چندان زود به وقت آموزگار... پرسيد که چرا در اين وقت شب بيدارم. گفتم که خبر رفتن ميرفندرسکی خواب را در چشم ترم شکسته... از ميرفندرسکی نقل کردم که صبح ها تلفن اش را قطع می کرد و اگر کسی صبح زود بهش تلفن می کرد ناکام می ماند. ساعاتی بعد که تلفن وصل می شد، آقا دوش گرفته و قهوه خورده و قبراق، به تلفن کننده می گفت که حتما شماره را عوضی گرفته بودی، يا اين که من رفته بودم به پياده روی! حالا من هم تلفن را قطع می کنم و می روم تا شايد اندکی بخوابم. اگر سراغ مرا کله ی سحر (يعنی ساعت ده - يازده صبح) گرفتيد و من نبودم بدانيد که به سبک ميرفندرسکی برای پياده روی رفته ام يا شماره را عوضی گرفته ايد! در مرگ يک انسان خوب و نازنين ديگر چه می توان نوشت؟ ياران موافق همه از دست برفتند... 2:19 AM