خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Sunday, May 23 دزموند توتو و شيرين عبادي پريشب که براي شرکت در سخنراني و شام به هتلي در اطراف دانشگاه استانفورد وارد مي شدم، مسئولان مراسم پس از ديدن نام من در فهرست دعوت شدگان از من پرسيدند که آيا دوست دارم دور ميزي بدون مشروبات الکلي بنشينيم يا دور ميزي با مشروبات الکلي. اين سخنراني و شام را مسئولان کنفرانس " دموکراسي در ايران" تدارک ديده بودند. به همت جان رئيسيان و عباس ميلاني. براي من زيباترين صحنه ي کنفرانس از همان بدو ورود به سالن آغاز شد که از من پرسيدند ميز مشروب دار را ترجيح مي دهم يا ميز بدون مشروب را. خانم شيرين عبادي سخنران جلسه که پيرامون دموکراسي سخن گفت و لنين و استالين را به هيتلر و موسوليني پيوند داد و الحق زيبا و قشنگ داد سخن راند، البته کلامي پيرامون آزادي پوشاک و خوراک که از حقوق اوليه ي انساني است، سخن نگفت. اما ترکيب جمعيت سالن گوياي دموکراسي ناب بود: کساني مي مي نوشيدند و کساني مي نمي نوشيدند! برخي لباس هاي بد ترکيب جمهوري اسلامي وار بر تن داشتند، و برخي لباس هاي فاخر و خوش دوخت بر تن داشتند. برخي از آقايان با ريش هاي نزده و پيراهن هاي يقه باز تشريف داشتند و برخي با کراوات هاي زيبا. نه حزب اللهي ئي بود که نعره ي مرگ بر آمريکا و مرگ بر بي حجاب سر بدهد و نه ماموران رسمي حکومت اسلامي که مي خواران را شلاق بزنند و براي شان زندان جريمه تعيين کنند. دموکراسي از همين چيز هاي کوچک شروع مي شود. خانم عبادي البته از چيزهاي کوچک سخن نگفتند. ايشان که به عنوان بانوي برنده جايزه صلح نوبل سخن مي گفتند، از استالين و لنين و هيتلر و موسوليني پايين نيامدند. حتي از دوران معاصر ما که عصر بن لادن ها و صدام حسين ها و قذافي ها و خميني ها و طالبان ها و وهابي هاي سعودي و جوجه ديکتاتورهايي مانند تورکمن باشي (رهبر خود ساخته و خود شيفته ي ترکمنستان) نيز سخن نگفتند. خيلي دلم مي خواست دزموند توتو آنجا بود و من مي رفتم گيلاسي به سلامتي اش بالا مي انداختم! توتو که اسقف اعظم کليساي آفريقاي جنوبي بود، پس از دريافت جايزه ي صلح نوبل خيلي ساده و صميمي از چيزهاي کوچک سخن گفت. از درد و رنج پسر بچه ي سياهپوستي که نمي تواند در محله هاي سفيد نشين فوتبال بازي کند، تا از درد و رنج هاي همجنس گرايان آفريقاي جنوبي. دو هفته پيش خانم عبادي و دزموند توتو در کانادا با هم بودند. البته من اين سطور را در انتقاد از خانم عبادي نمي نويسم. ايشان حق دارند که از موضوع هاي دلخواه خود سخن بگويند. من اما دلم براي توتو خيلي تنگ مي شود! 12:28 AM