خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Sunday, June 20 سرانجام به پاريس رسيدم. سفري بود طولاني که از سانفرانسيسکو آغاز شد و چهار ساعت توقف در فرودگاه گرم و شرجي ميامي عرقم را حسابي درآورد و آنگاه نه ساعت ديگر سفر با آمريکن ايرلاينز که خيلي پر بود و سرويس بسيار بدي داشت، ديگر حالي براي من باقي نگذاشت. اما يک هفته در مادريد زيبا و ديدار يک دوست نويافته رنج سفر را از تنم زدود. مادريد هنوز از کشتار تروريست هاي القاعده زخمي بود. در آنجا بود که "معماي عربستان" را نوشتم. مانند هميشه شتابزده و بسياري از چيزها را از قلم انداختم. اما روح مقاله همان رويارويي سنت و تجدد است که اين سلفي ها يا ارتجاعي ها که مي خواهند جهان را به هزار و چهارصد سال برگردانند و آثار تجدد را بر نمي تابند و سر مي برند و دست مي برند (به نظر من ساختار نظام مذهبي عربستان فرق چنداني با ساختار القاعده ندارد!) و جنايت مي کنند. جنايت هم جنايت است چه به نام الله باشد و چه به نام اسلام و ايدئولوژي. در قطاري که از بارسلون به فرانسه مي رفتم روبروي مرد جواني نشسته بودم که طرز لباس پوشيدن و نوع ريشش داد مي زد که اسلامي است. دقايقي نگذشته بود که از ساکش کتابي در آورد به عربي که معني اش چيزي بود در حدود آيين خوشبخت بودن و نيک بودن و ... فضولي کردم و کتاب را ورق زدم ديدم پر از "قال رسول الله ...." بود. لابد رسول الله مي گفت که چگونه احسان کنيد و يا با بردگان تان چگونه رفتار کنيد و زن نافرمان تان را چگونه تعزير کنيد. من که عربي ام در حد همان "ان ديک ال من الهندي ... " است! سر صحبت را باز کردم. طعمه ي درجه يکي مي توانست براي القاعده اي ها باشد. مراکشي بود و در شهر کوچک پرپينيان کارگري مي کرد و البته از غرب بدش مي آمد و شرق را هم غرب زده مي دانست و بر اين باور بود که اگر ملل مسلمان به " اسلام راستين" عمل کنند خوشبخت خواهند شد. اندکي هم پيرامون سجاياي اسلام صحبت کرد که مرا ياد يکي از آشناهايم در کاليفرنيا انداخت که کراوات مي زند و در مجالس ختم از اسلام خوب صحبت مي کند و خوشبختي بشر در سايه ي اين دين. من هم گفتم که در زمان حيات من سه- چهار نوع حکومت اسلامي برپا شده که همگي به نوعي فاجعه بار بوده اند. جمهوري اسلامي را پاکستان شروع کرد و از هند لائيک و سکولار به شدت عقب افتاد. ليبي با اسلام انقلابي و عربستان با اسلام ارتجاعي وهابي و سودان و ايران هم با اسلام ايدئولوژيک و سرانجام افغانسان با اسلام طالباني هر يک به نوعي در جهل مرکب مانده اند! ملت شان بدبخت و آواره شده و در هيچ کدام شان آثاري از مردمسالاري و دموکراسي نيست. اسلام بايد از حکومت جدا شود و سياست را به سياست گران واگذارد. اين همه را گفتم و آنگاه به فرانسه رسيديم و او از من جدا شد و پي کارش رفت و من هم رفتم به شهرکي که در آن همه لخت مادر زاد اند و پير و جوان و بچه بدون آن که کسي را با کسي کاري باشد، از طبيعت لذت مي برند و خودشان را ناتوريست (طبيعت گرا) مي نامند. در همين شهرک من زني را ديدم که برهنه وارد مغازه ي لباس فروشي شد (شب ها مردم لباس مي پوشند و بنابر اين مغازه ي لباس فروشي و غيره فراوان است) و تي شيرتي انتخاب کرد و رفت پشت پرده تا آن را بپوشد و امتحان کند و باز برهنه از پشت پرده بازگشت و تي شيرت را خريد! در هر حال گفتني ها کم نيست... امروز تازه به اينترنت وصل شده ام و در خانه دوستي که در اختيارم هست اين سطور را مي نويسم و من بعد هم بيشتر خواهم نوشت و نظر هاي نامربوط را بيشتر حذف خواهم کرد! راستي اين گادفلاي هم اعصابم را حسابي داغون کرد و من حيرت مي کنم که کسي با دانشي علمي و فازي لاژيک و غيره چگونه مي تواند اين چنين دريده بنويسد! پس فعلا تا اينجا بس است! به سراغ مير يونس هم خواهم رفت و خيلي چيز ها را خواهم نوشت. شاد باشيد! 11:51 PM