خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Monday, June 28 سفر دور و درازم اندک اندک به پايان می رسيد. بازهم چمدان شده بار سفر. بوی سفر. اما اين بار سفر به خانه. که نه خانه ی پدری است و نه مادری. اما هر چه هست من در آن خانه کتابی دارم نيم خوانده، رمانی نيم نوشته، مقداری صورت حساب های پرداخت نشده و يک عالمه نامه و کتاب که از اطراف و اکناف دنيا برايم ارسال شده و حال روی ميز نهارخوری در انتظار من اند. نيز گربه ای که دلتنگ شده و رختخوابی که تن مرا طلب می کند برای يک خواب خوش در خانه... من در مقاله های سياسی خود بارها و بارها نوشته ام که جنانيتی جنایت ديگر را توجيه نمی کند. اين نوع نگاه نگاهی است قبيله ای و قرون وسطايی. البته منظورم عمليات انتحاری جهادی ها و القاعده ای ها و فلسطينيان بود که نوشته بودم جنايت اينان را نبايد به خاطر جنايت دولت شارون توجیه کرد. هر جنايت پرونده ی خاص خودش را دارد. من که به این معقتدم. دوست عزیزی یه نام کامران ... چند مطلب خوب برای بنده ارسال کرده اند. تشکر می کنم. من با اغلب محتوای آن مقالات موافقم. مقالات پیرامون جنایات اسرايیل ها نسبت به مردم فلسطين بود. با اين همه من موافق نيستم که به خاطر آن جنايات کسی برود در مترو مادريد بمب بگذارد و 200 نفر را نفله کند یا برود در کافه در اورشلیم بمب بگذارد و ده بيست را بکشد. سخن در اين مورد فراوان است که به روزی ديگر موکول می کنم.. اما با خواندن نظرات دوستان متوجه می شوم که برخی از اينان هم به نوعی "جهادی" عمل می کنند. ما برای اين که می خواهيم حق نوشتن و خواندن و نشر دادن به زبان مادری مان را داشته باشيم حق نداريم طرف مقابل را تحقير کنيم و بکوبيم و به بزرگانی مانند فردوسی اهانت کنيم. در زمان فردوسی خيلی از مفاهيم امروزه مانند زن و مليت تفاوت می کرد. هر چه هست کتاب بزرگی است سرشار از اسطوره و حماسه و يکی از مفاخر بشريت... قران هم نوشته که زنان را شلاق زنيد و .. ولی ارزش اين کتاب در ميان مسلمانان حتی مسلمانان روشنفکر کم نمی شود. چون در آن دوران زنان را زنده بگور می کردند و محمد گفت که فقط شلاق شان بزنيد کافيست! خب به اين می گويند يک گام به پيش.. حرف و حديث بسیار دارم که می گذارم برای سانفرانسيسکو. خانه که رسيدم!! 1:14 AM