خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Saturday, July 3 ... و سرانجام سفر به انجام رسيد. مدت ها بود که سفری به اين درازا نکرده بودم. ديدنی ها ديدم و گفتنی ها کم نيست! سال ها پيش در هر سفری ده ها کارت پستال می نوشتم. اما اين روزها به همين چند جمله در سايت قناعت می کنم! در اسپانيا فرانسه بار ديگر فوتبال را کشف کردم و هيجان بازی را. افسوس که آمريکايی جماعت از اين ورزش بسيار دورند. حالا ماتم گرفته که بازی نهايی جام ملت های اروپا را کجا و چگونه تماشا کنم! اگر کسی از خوانندگان سراغ دارد به آگاهی بنده هم برساند. ... برخی از خوانندگان اين سايت گاه به آن خبر يا مطلب اشاره می کنند که به ترکی نوشته بودم. در حقيقت آن چند سطر اندکی تمرين ترکی نويسی بود که اتفاقی به سايت وارد شد! من در مقالاتم بارها و بارها به اين نکته اشاره کرده ام که زبان يک وسيله است. من هفت پيکر نظامی را - که به فارسی نگاشته شده - ميليون بار به مرثيه های ترکی ترجيح می دهم. روزنامه ی نيويورک تايمز را هزار بار به يک روزنامه ی فرمايشی ترکی ترجيح می دهم. اما نسيمی و فضولی و صابر و شهريار را که به ترکی می خوانم ، عشقی می کنم که مپرس! اپرای کوراوغلو را با اپراهای وردی مقايسه می کنم و عاشق جاجی بابا حسين اف و آغابالا عبدالله اف هستم. من هارمونی رنگارنگ جهانی را دوست دارم که همدلی از همزبانی بهتر است! البته و صد البته هر آيين و فرهنگ و گرايش و زبانی بايد آزاد باشد و برای ايران عزيزم چند زبان ملی را آرزومندم. افغانستان در قانون اساسی تازه خود دو زبان ملی دارد: پشتو و فارسی (دری). در قانون اساسی موقت عراق زبان کردی هم به عنوان زبان رسمی منطقه ای از عراق پذيرفته شده است. آرزومندم که زبان فارسی در ازبکستان هم به عنوان زبان ملی يا رسمی - که زبان بخارا و خجند و سمرقند است- پذيرفته شود. و البته بايد زبان ترکی هم در کنار زبان فارسی در ايران به عنوان زبان ملی پذيرفته شود. اين امر می تواند به ايجاد دموکراسی در ايران بسيار کمک کند. اما انگار روشنفکران ايرانی از اين نکته سخت غافل اند و هرچند در زمينه های مذهب به نوعی سکولاريسم رسيده اند ولی در زمينه ی زبان و فرهنگ افق فکری شان در حد روشنفکران عصر رضاشاهی است که به از ايده های فاشيستی زمان هيتلر ( يک ملت، يک زبان، يک نژاد)تاثير گرفته بود، باقی مانده است. حالا خواهش می کنم اين درد دل را پيراهن عثمان نکنيد! رضا شاه در حد خود برای سکولاريسم و ورود به عصر مدرنيته تلاش های فراوان کرده بود. کوتاه سخن اينکه بايد جهان را چند بعدی ببينيم و از تک ساحتی بودن بپرهيزيم! همين. اين هم درد دل امشب من بود! اين حرف ها به خاطر دوستانی نوشتم که مرتب از ترک و فارس می نويسند و به نوعی ستيزه جويی می کنند! ايران در گستره ی تاريخی خود کشوری بوده دو سه زبانه. فارسی زبان شعر و ادب بوده و ترکی زبان ارتش و دربار و عربی زبان فلسفه و علم. ملل و اقوام ايرانی هم در هر گوشه و کنار کشور پهناور ايران برای خود زبان و گويش خاص خود را داشته اند. پس از اين هم بايد چنان باشد. حالا به جای عربی شايد انگلیسی زبان کارآمد علمی باشد و زبان های ترکی و کردی و ... به عنوان زبان های ملی ايران پذيرفته شوند. آن گاه ايران مانند فرش ايرانی - که در همه جای ايران به زيبايی بافته می شود- زيبا و رنگارنگ خواهد شد! (در نيمه شب خنک و زيبای سانفرانسيسکو جهان زيبا می نمايد!) شب خوش!! 12:01 AM