Morteza Negahi, Iranian Author and 

Journalist





خانه
نامه بدهيد
RSS Feed
 
 
آرشیو:
January 2002
February 2002
March 2002
April 2002
May 2002
June 2002
July 2002
August 2002
September 2002
October 2002
November 2002
December 2002
January 2003
February 2003
March 2003
April 2003
May 2003
June 2003
July 2003
August 2003
September 2003
October 2003
November 2003
December 2003
January 2004
February 2004
March 2004
April 2004
May 2004
June 2004
July 2004
August 2004
September 2004
October 2004
November 2004
December 2004
January 2005
February 2005
March 2005
April 2005
May 2005
 
Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش
Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran.

مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار


Sunday, July 4
حالا ديگر جا به جا شده ام. در سانفرانسيسکو خنک و آرام در کنار اقيانوس آرام لميده ام و دارم به صدها کاری که از آنها عقبم فکر می کنم! بايد ده ها چک برای بيمه و کوفت و زهرمار بنويسم. ده ها تلفن بايد بکنم و البته بايد بنويسم و بنويسم...
پريشب ها که با مادرم تلفنی صحبت می کردم می گفت ميريونس از دستم عصبانی است که چرا شخصيت رمان من با نام ميريونس کارهای غريب می کند (منظورش احتما فاحشه خانه رفتنش بود!). البته مادرم می گفت در اصل همسر ميريونس از اين ماجرا دلخور است! حالا بايد مواظب ميريونس باشم!!
امروز بالاخره کافه ای پيدا کردم که بازی نهايی پرتقال - يونان را پخش می کرد. کافه ای بود ازبکی و مشتری ها همه از ديار روس و شوروی سابق... کبابی هم به سبک ازبک ها خورديم!
بيچاره پرتقال هرچند تيم قدری بود ولی هرچه می کرد نمی توانست دروازه ی يونان را باز کند. اما دروازه ی خودش با يک کرنر و ضربه ی سر باز شد! حالا يونان کوچک قهرمان اروپا شده است.
فوتبال بازی غريبی است. همزاد تجدد و مدرنيته است و به قول نيورک تايمز از مهم نمادهای گلوباليزاسيون (جهانی شدن).
قرمانان اروپا پس بازی شامپانی و آبجو می خورند و خستگی را از تن می زدايند. اما بازيکنان تيم ملی ايران بايد پيش از بازی دو ساعت دعای کميل بخوانند و پس از بازی هم در نماز جماعت شرکت کنند. غدای شان هم لابد آش و شيربرنج و کله پاچه و سيراب و شيردان نذری بيت رهبری است. بنابراين از بحرين و اردن هاشمی و قطر هم گل می خوريم. آقای مايلی کهن هم مرتب آيه الکرسی می خواند تا تيم برنده شود. خلاصه ما فوتبال را هم اسلامی کرده ايم!
حالا شما را به دو دست بريده ی حضرت عباس قسم می دهم که باز هم نظرهای بی ربط ندهيد!

5:05 PM