خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Monday, July 12 ویتلد گامبرویچ که از مشهورترین تبعیدی های دنیاست و پیرامون مهاجرت و تبعید کتاب و مقاله نوشته سخن نغزی دارد که من آن را از "کتاب آن دنيای ديگر" (کتابی پيرامون نباکف و آثارش) نوشته ی آذر نفيسی نقل می کنم. از فرودگاه نيويورک کتاب پرفروش "لوليتا خوانی در تهران" را که ماه هاست در صدر کتاب های پرفروش آمريکا قرار دارد، خريدم و امروز که حالم اصلا خوش نبود، شروع کردم به خواندش. البته کتاب بسيار جالبی است و مرا کشاند به دنيای نباکف، که خوشبختانه کتاب "آن دنيای ديگر"ش را نيز در خانه داشتم. حال سه کتاب بالينی دارم و در دنيای ولاديمير نباکف غرقم. در هر حال گامبرويچ می نويسد" "آنهائی که از دنيای کوچک شان بيرون رانده شدند خود را با دنيای بيکرانی رو به رو يافتند که، در نتيجه، مهار کردنی نبود. تنها فرهنگی جهانی می تواند به مصاف دنيا رود، نه فرهنگ های محلی، (و) نه آنهائی که تنها به تکه پاره های هستی روزگار می گذرانند. تنها او که می داند چگونه عميق تر رود، به ورای سرزمين مادری، تنها او که سرزمين مادری را فقط يکی از تجليات زندگی ابدی و جهانی می داند، تنها اوست که با از دست دادن سرزمين مادری کارش به هرج و مرج نمی کشد. از دست دادن سرزمين مادری نظم درونی آنها را بر هم نمی زند که سرزمين مادری شان دنياست. در قبال ادبيات های زيادی قومی و اختصاصی، تاريخ معاصر زيادی پرخاشجو و بی در و پيکر از آب درآمده." البته ترجمه ی خيلی رسايی نيست و من متن انگلیسی آن را ندارم. ول لب کلام از جهانی فکر کردن حکايت دارد و گسستن از بندهای دست و پاگير ادبيات قومی. بنابراين من حتی رمانی با حجم کليدر را در رديف ادبيات قومی قرار می دهم و برخی از آثار اوليه هدايت را. آنجا که چسبيده به ايران باستان و هر چيز آن را زيبا و دل انگيز می بيند. البته هدايت بعدها بوف کور و توپ مراوری را نوشت و خودش را از قوميت ناب نجات داد! 12:06 AM