خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Wednesday, July 14 در زندگی زخم هايی هست که ... این گزارش روزنامهء ايران که در سايت ايران امروز درج شده بسيار خواندنی است و حکايت از فسادی دارد که مانند اختاپوس سرتاسر ايران را در چنگ خود دارد. روزگاری وزارت اطلاعات فقط و فقط نگران آن بود که چه کسی دستگاه ويدئو دارد يا چه فيلم هايی را تماشا می کند و چه کتاب هايی را می خواند. جامعه ای مانند 1984 جورج اورول. من يادم هست و در کتابی نوشته ام که چگونه يک کاست ارکستر سمفونيک باکو را در فرودگاه مهرآباد از من ضبط کردند و چه بلاهايی سرم آوردند. در آن گير و دار با دانشجويی هم آشنا شدم که فيلم مراسم فارغ التحصيلی اش را به عنوان فيلم "غير مجاز" ضبط کرده بودند! البته نه آن جوان و نه من ديگر به آن سرزمين مادری پا نگذاشتيم! صدها هزار و شايد ميليون ها ايرانی ديگر هم شايد برای اين چنين تحقير و توهين هايی که در حق شان انجام گرفت، جلای وطن کردند. در همان ايام که کسانی مانند ما را از زادگاه مان می راندند، آقايان و آقازاده ها و نورچشمی ها و حتی کلاهبردارانی که ريش گذاشته و يکشبه ظاهرا مسلمان دو آتشه شده بودند، ثروت ملی را می چاپيدند و ميليون و ميلياردها دلار و تومان از بيت المال به جيب می زدند. اما زمامداران دلشان به اين خوش بود که مردم ريش دارند و مرگ بر آمريکا می گويند! من گمان نمی کنم که هيچ نظامی در هيچ کجای دنيا اين چنين دست آموز يک عده به قول خودشان رانت خوار و شياد و "فيريلداقچی" بشود. رژيم نگران يک تارموی دختر دانشجو بود که از روسری بيرون زده بود و نگران جرعه ای می که مردم می نوشيدند. در همان حال فحشا بيداد می کرد و ميليون ها دلار بطری نوشيدنی های الکلی وارد کشور می شد و توسط شبکه ی قاچاق خودی پخش می شد. بگذريم از صدها تن ترياک که نسل جوان و ميانسال و کهن سال را اسیر و آلوده کرده است! تازه در آن زمان ميان آقای حجاريان و بنده بحث خودی و غيرخودی پيش آمده بود و بيچاره آقای حجاريان که خود به ضرب گلوله های خودی معلول شده بود، با این همه او هم ما ها را به نوعی غيرخودی می پنداشت! روزگاری صادق هدايت نوشته بود که: در زندگی زخم هايی است که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می خورد و می تراشد... حالا اين زخم ها سياه زخم شده است و "اين دردها را نمی شود به کسی اظهار کرد... 10:27 PM