سفر تمام شد!

همخانه ام که یادتان هست؟

آن پیر مرد آمریکایی را می گویم که دو سه روز مانده به نوروز درگذشت. جسدش را بنا به وصیت اش سوزاندند و چند ماهی منتظر شدند تا یکی از بستگانش خاکسترش را تحویل بگیرد. اما تمام فک و فامیلش که در گوشه و کنار آمريکا پراکنده اند از این امر سر باز زدند و سرانجام این من بودم که ده روز پیش خاکسترش را از شرکت کفن و دفن تحویل گرفتم. خب، جعبه ای بود به رنگ قهوه ای سیر و البته غم انگیز. آن جعبه را ده روزی جلوی شومینه گذاشتم و هر چند روز یکبار هم گل میخک یا رز زرد رنگی کنارش می گذاشتم و گاه شب ها خواب بر من حرام می شد و حضور مرگ ملموس می گشت.

تا اینکه امروز با قایق دوست خوبم تمام آن شاخه های گل و خاکستر را به دریا بردیم و کنار جزیره "پارادایس کوو" در اطراف سانفرانسیسکو به آب پاشیدیم و گل ها را به آب انداختیم و نیز جرعه ای نیز نوشیدم و جامی نیز به دریا پاشیدیم.

سفر به پایان رسید! سفر 86 ساله ی يک انسان خوب.