صدای دوست...

حافظ از صدای سخن عشق خوشتر نديده بود. اما من صدای دوست را هم خوشتر دارم! به هنگامی که می شنوم آن صدا را ... صدای دوستی کهن را که هنوز تازه و جوان می نماید چرا دوست کهن مانند شراب ناب جلا می خورد.

می دانم که من به بيماری ننوشتن دچار شده ام. اما هنگامی که می شنوم دوستانی با من همراه می شوند و شبانه های مرا می خوانند ديگر نمی توانم ننويسم.

امشب به ياد احمد هستم و تمام آن سال های خوب و خاطره هايی که گاه خيلی هم خوب نبودند.... به ياد روزی سرد پاييزی هستم که احمد از تبريز به سراب آمد و دست مرا گرفت و برد به آن "دنيای ديگر" .... و يک دنيا خاطره .. که هجوم می آورند امشب اينجا در سانفرانسيسکو.. يک شب پاييزی ناب با مهی که آرام آرام آوار می شود روی شهر و می نشيند پشت پنجره و من هنوز در فکر آن کلاغم (شاملو گفت)...

داها نه يازيم؟ آنام ديير کن ... مئشه لر قلم اولسا، دريالار مرکب...