مقاله ای هم خواندم در نيويورک تايمز پيرامون جنگ عراق و کوتاهی ای که سی آی ئی (سيا) در اين باره کرده بود. اشتباه پشت اشتباه! ای کاش کسی اين مقاله را که همين امروز (چهارشنبه) در نيويورک تايمز چاپ شده ترجمه کند.

برداشتن مصدق زير يک ميليون دلار تمام شد. مفت. اما بردن صدام ميلياردها دلار تا حالا آب خورده است!

بعضی از ايرانيان محترم را می بينم که به چشم قهرمان به آدمکشان عراقی نگاه می کنند. آدمکشانی که بيشترين قربانيان شان عراقی های معمولی (گيرم آنان که می خواهند کاری در نيروی انتظامی به دست بياورند) و زنان و کودکان هستند. در فالوجه که هنوز در دست مبارزان مسلمان است، "برادران" يک حکومت اسلامی تمام عيار تشکيل داده اند. اتوموبيل ها را تفتيش می کنند و هرچه نوار موسيقی هست مصادره و زير پا له می کنند و در عوش برای مردم نوارهای بن لادن و زرقاوی و تلاوت قرآن هدیه می دهند!

در عراق يک بيزينس جانانه و البته جانکاه و مرگبار در جريان است: جنايتکارانی که صدام پيش از سقوط اش از زندان ها آزاد کرد، آتش بيار معرکه اند. آنان می کشند و دستخوش می گيرند و يا آدم ربايی می کنند و آنگاه به حزب بعث می فروشند و حزب بعث آن ها را به برادران اسلامی توحید و جهاد زرقاوی می فروشد تا آنان سرشان را ذبح اسلامی بکنند يا در مقابل پول هنگفتی آزادشان کنند. اين است کسب و کار مرگ در عراق!

در بوسنی و يوگوسلاوی پيشين هم چنين تغيير و تحولاتی شد و ديديم که آن ملت ها چگونه از فردای پايان جنگ به بازسازی و سازندگی پرداختند و هنوز چند سال نگذشته مرکز توريسم اروپا شده اند. و عراق شده مرکز تروريسم!

حال باز بگوييد که خاک خاورمیانه سفله پرور نيست!