خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Saturday, November 13 عرفات کفن و دفن شد عرفات کفن و دفن شد و میراث او نیز بخشی ماندگار خواهد شد و بخشی هم اکنون با جسد او دفن شده است. این سرنوشت تمام انسان های سونوشت ساز است! انسان های سرنوشت ساز در تاریخ ماندگار شده اند. خوب یا بد! هیتلر و استالین همانقدر ماندگارند که گاندی و نهرو. اما آن کجا و این کجا! البته عرفات نه آن بود و نه این. هیتلر و استالین که ابدا، اما شاید می توانست گاندی یا نهروی دیگری بشود و تاریخ ملتش را نوعی دیگر رقم بزند. من با نوشتن چند خط پيرامون عرفات و واکنش برخی از خوانندگان این ستون پی بردم که ما انسان های ایرانی هنوز که هنوز است به قهرمان و امام زمان نیاز داریم. هنوز دنبال منجی و ناجی هستیم. عرفات هر که بود و هر چه بود در یک چیز موفق بود. توانست تخم کین بکارد و در عین حال عاشقان سينه چاک بسیار پيدا کند. گو اینکه خود هرگز طعم عشق نچشید!اگر هم عشقی داشت عشقش به "خاک" بود و نه به "انسان". چپیه و عقالش را به شکل نقشهء فلسطین می آراست و در عمق ذهنش فلسطینی می دید بی یهودی. این ذهنیت هرگز او را رها نکرد و در تمام گفت و گوهای صلح هم همین ذهنیت مانع می شد که اوضاع را سبک سنگین کند و به آینده و نیک بختی "انسان" های فلسطنی فکر کند. اما عشق او انگار فقط به خاک و خون بود.(راستی یادم می آید که در زمان نوجوانی من پان ایرانیست های ایرانی نشریه ای داشتند به نام خاک و خون) نمی دانم شعر می خواند یا نه. رمان می خواند یا نه. "زهر هجر" بسیار چشيده بود اما "درد عشق" را نمی دانم! در هر حال اگر فلسطین در زمان عرفات کشوری مستقل می شد، یک صدام حسين و فوقش حافظ اسد دیگری به رهبران کشورهای عربی افزده می گشت. چون او نمی توانست نلسون ماندلا دیگری باشد! اگر راه ماندلا را در پیش گرفته بود حالا شايد به جای رام الله در اورشلیم(بیت المقدس) دفن می شد! خداوندگار بیامرزدش! 11:37 PM