خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Wednesday, January 26 سرانجام پس از روزها دستم به کلیدهای کامپیوتر می رود و چند کلامی می نویسم. محرک من برای نوشتن باز یافتن دوستی بود که سابق مانند هم فکر می کردیم. هرچند ایشان فکر می کنند که من یا من نوعی چنین نبودم. یعنی چپ بودن مرا قبول ندارد! او امروز در پاسخ ای میل نوشت که من به نوعی به خلق های جهان خیانت می کنم. چون می گویم دموکراسی خوب است و آزادی فردی را ارج می دهم. برایش گفته بودم یا می خواستم بنویسم که آیا خوشحال نیستید که دیگر طالبانی در افغانستان نیست و دختران می توانند به مدرسه بروند و انتخابات انجام می گیرد و مردان می توانند ریش بتراشند و مهاجرین باز می گردند و عتیق رحیمی (نویسنده وفیلمساز افغانی و دوست خوب من) می تواند به کشورش برگردد و فیلم خاک و خاکستر را بسازد یا صدیق برمک اسامه را می سازد و مردم می توانند در گوشه میخانه ای پیاله ای بالا بیندازند (مشروب فقط در هتل ها و رستوران های خارجی سرو می شود) و کتاب های خاطرات نجیب و کتاب های مربوط به مائو و لنین و البته فروغ و هدایت همه و همه بی ترس محتسب و پاسدار به فروش می رسد. اما این دوست جز دیکتاتوری پرولتاریا چیزی را بر نمی تابد. ازش اجازه خواسته بودم که نامه اش را درج کنم ولی متاسفانه ای میل من به ایشان نرسیده بود و حالا یک طرفه می نویسم و اینجا از ایشان خواهش می کنم که اگر حرف و حدیثی دارند بیاورند. در هر حال نامهء من به ایشان چنین بود: .......... ای میل شما همراه کتاب " در ماداگان کسی پیر نمی شود" رسید. در حالی که داشتم برنامه ای از آشویتس را تماشا می کردم. روزگار غریبی است، نازنین! من این همه نفرت را در کمتر کسی دیده ام و این همه تک بعدی بودن و ایدئولوژیک بودن را .... البته همواره برای شما به عنوان یک انسان خوب و آرمانگرا احترام قائل خواهم شد و باز البته این نوشته ها را خصوصی و شخصی فرض نخواهم کرد. شما بر این گمان اید که تمام حقیقیت در اختیار شماست و بنا بر این مانند مذهبی ها فقط خود و عقیده تان محق و برحق می دانید. استالین هم مانند شما فکر می کرد و پل پت هم مانند شما فکر می کرد و البته هیتلر مانند شما گمان می کرد .... همه بر این باور بودند که تمام حقیقت را در اختیار دارند و کسانی که مانند آنان فکر نمی کند مستحق مرگ است و الحق که در این راه بسیار هم "پیش رفتند"! بن لادن و زرقاوی هم آخرین آنان است (امیدوارم). کسانی که تخم کین می کارند و مرگ درو می کنند. راوی کتاب در ماگادان کسی پیر نمی شود دکتر عطا صفوی است که سخت آرمانگرا بود و 57 سال در اردوگاه های کمونیستی بسر برده است. رنجنامه اش انسان را از انسان بودن شرمزده می کند. من حقیقتا حرف و حدیث دیگری ندارم. شما خود به عریانی تمام از ایمان و اعتقادات تان نوشته اید. فقط به یک نکته اشاره می کنم. این انسان تک بعدی است که هنگامی که تصمیم می گیرد یا حزبش می گوید مثلا آمریکا بد است آمریکا تا ابدالدهر بد می ماند. حتی موقعی که همراه شوروی با نازیسم می جنگید یا طالبان را برمی اندازد. (گیرم که به نظر شما خود برای به قدرت رساندش کمک کرده بود). کارزای و یوشچنکو را مردم افغانستان و مردم اوکرائین انتخاب کردند. آیا شما اصلا به انتخابات عقیده دارید؟ یک بار گفتید "دموکراسی غربی" یا "دموکراسی آمریکایی" آیا دموکراسی دیگری هم در جهان وجود دارد؟ آیا شما دیکتاتوری پرولتاریا را عین دموکراسی می دانید؟ در هر حال متشکرم که با من نامه نگاری کردید. نیز خواهش می کنم اجازه بدهید که نامه های شما را همراه نامه های خودم در سایت یولداش درج کنم. شاید خوانندگان دیگری نیز در بحث وارد بشوند و گرهی از گره های ما باز شود! ..... البته این نامه تمام و کمال به ایشان نرسید. و من از این بابت از ایشان پوزش می خواهم. اما نکته ای نیز دارم که پس از اندکی اندیشه به این نتیجه رسیدم که بحث من با این چنین دوستانی به نتیجه ای نخواهد رسید و بهتر است که در همین حد باقی بماند. چون کسانی مانند ایشان بسیار مذهبی فکر می کنند و محال است حرف دیگری را بشنوند تا چه برسد به قبول آن. اندیشه آنان چهارچوب خود را پیدا کرده و دیگر بسیار دیر است که خللی به آن وارد شود. در هر حال من هم از ایشان و هم از خوانندگان سپاسگزارم و پوزش می خواهم که چنین بحثی را اینجا آوردم. نیز اگر این دوست خواستند که حرف هایشان در همین ستون - نه در ستون کوچک نظرات- درج بشود بنده با کمال میل حاضرم و نیز خواهش می کنم که این دوست بحث راشخصی تلقی نکنند! 11:56 PM