خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Friday, February 18 استقلال یا تجزیه! برای کسی که به نام "استقلال طلب" نظر می دهد... من چند تا پرسش از ایشان دارم: - این رسم بحث نیست که کسی با نام و نشان بنویسد(مرتضی نگاهی) و کسی بی نام و نشان! یعنی ایشان هنوز یا می ترسند(که قابل قبول است) و یا خود را استتار می کنند تا کسی او او را نشناسد(که ریاکاری است). یعنی اینکه به آراء و عقاید خود هنوز آنچنان باور ندارد که با افتخار بگوید: من یک استقلال طلب هستم و برای استقلال طلبی خود دلیل و برهان بیاورد که چرا "به نفع ترکان ایران است که برای خود یک کشور جداگانه درست کنند و ..." ایشان باید بنویسد که مثلا در آن صورت تکلیف ترکان ساکن تهران و اراک و شیراز و خراسان و کرمان و ... چه خواهد شد. آیا آن کشور فرضی مستقل باید در نهایت به آذربایجان بپیوندد یا به ترکیه؟ نوع حکومتش چگونه باشد؟ از همهء اینها گذشته ... اگر مردم آذربایجان اصلا نخواهند مستقل بشوند چه؟ آیا ایشان با تولد یک کشور دیگر دیکتاتوری (حالا فرض کنیم نامش هم جمهوری آذربایجان جنوبی باشد) با حکومت مرکزی آن کشور فرضی مبارزه خواهد کرد یا در وصف زمامدارانش هورا خواهد کشید. - ایشان از روشنفکران ترک زبان نوشتند و دکتر براهنی را هم مثال آوردند. آیا دکتر براهنی تجزیه طلب یا استقلال طلب است؟ کی و کجا نوشته؟ من تا به حال کسی از روشنفکران ترک زبان ایرانی را ندیده و نشناخته ام که از استقلال سخن بگوید. حتی پیشه وری هم در اوج استالینیسم بیشتر ایرانی بود تا "انسان طراز نوین شوروی" (فارغ از دغدغه های ملی و مذهبی). نام پسرش را هم داریوش می گذاشت تا مثلا اوختای و تیمور و آتیلا. (هر چند من با این نام ها مشکل ندارم!) دوست عزیز... من نمی دانم شما کی هستید و اصلا منظورتان چیست. اما من هرگز ندیده و نخوانده ام که ترکان ایرانی در ایران به ایرانیت خود پشت کنند. نه ستارخان و باقرخان چنان کرد و نه خیابانی حیدر عمواوغلو. البته بگذریم از چند تنی که دل در گرو باقراوف و استالین داشتند و پدر معنوی خود را استالین می دانستند و مانند تمام کمونیست های استالینیست آن زمان خود را "جهان وطن" می نامیدند ولی در اصل در خدمت ک گ ب و حزب کمونیست شوروی بودند. اکثریت قریب به اتفاق اعضای فرقهء دموکرات هم قربانی خبرچینی و ریاکاری آنان شدند و سر از اردوگاه های مخوف استالین درآوردند. نه، بروید خاطرات بازماندگان آن اردوگاه های مرگ را بخوانید. برخی از این خاطرات خوشبختانه چاپ شده اند. "خانهء دایی یوسف" در ماگادان کسی پیر نمی شود"، یاد مانده های محمد بی ریا که در اوایل انقلاب چاپ شد و ده ها کتاب دیگر و از جمله همین یاشاسین آشکارلیق بنده...(این کتاب را دوستی به صورت PDF در همین ستون درج کرده است. با سپاس از ایشان!) .... روز چهارم جولای در آمریکا روز استقلال نامیده می شود... هر کشور دیگری هم که روزگاری تحت استعمار کشور دیگری بود روزی به نام "روز استقلال" دارد. در جمهوری آذربایجان هم بگمانم 18 آوریل را روز استقلال می نامند و آن روزی بود که در سال 1918 جمهوری آذربایجان از یوغ روسیه آزاد شد. آذربایجان ما هرگز نه مستعمره بود و نه به تنهایی در زیر یوغ یک کشور مثلا فارس زبان! البته مدتی اشرف افغان تمام ایران را اشغال کرد و اعراب و مغولان و تیمور و ... هم چنان کردند. اما در بسیاری موارد این جهانگیران و اشغال گران که اغلب ترک زبان بودند و از سوی مشرق زمین به ایران می تاختند و سال های سال حکومت می کردند، خوب یا بد، بدون دغدغه از مسایل ترک و فارس به شاعران پارسی گوی صله و خلعت می داند... (در دربار و قشون شان زبان رسمی ترکی بود و زبان فلسفی و مذهبی عربی و زبان شعر و ادب، فارسی.) ایران همیشه کشوری چند زبانه بوده و هست! ... دوست عزیز اگر در ایران کنونی مبارزه ای هست این مبارزه یک مبارزه فرهنگی است. ترک های ایران (به ویژه روشنفکرانشان) می خواهند از نظر فرهنگی دارای حق و حقوق مساوی با دیگران باشند و این هم حق شان هست. دکتر براهنی و دکتر هیئت و آقای حسین زاده صدیق (حسین دوزگون) و دکتر نطقی و حتی آقای محمود علی چهرگانی و آن عزیزانی که اکنون در بند و اسیرند... در این راستا فعالیت و کوشش می کنند. من تا به حال از هیچ کدام از اینان نشنیده و نخوانده ام که برای آذربایجان یا ترکان ایران نسخهء استقلال و تجزیه از ایران را بپیچند. اگر شما مطلبی دارید که مخالف این گفتهء من باشد، خواهش می کنم برای من روانه کنید تا در همین ستون درج کنم. مگر این که مانند برخی از ایرانیان تا سخنی پیرامون زبان ترکی و حق و حقوق شهروندی و آزادی زبان به میان می آید، ناگهان اتهام تجزیه طلبی و خیانت را بر فرق گوینده و نویسنده می کوبند! شما مرا به یاد یک دانشمند انگلیسی می اندازید که گفته بود راست افراطی و چپ افراطی در فراسوهای یک خط مستقیم نیستند بلکه در دایره ای دور می زنند که خیلی به هم نزدیک اند. شما مصداق کامل این نظریه هستید! 1:31 AM