خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Monday, February 21 امشب به خواهش دوستی رفتم سراغ میریونس. بیچاره میریونس! فراموشش کرده بودم. رفتم و کنار و گوشه های ذهنم بیرون کشیدمش. دیدم همچنان مانده در تبریز یخ زده... در میان افکار مغشوش و مشوش اش. نیمی اش به سوی تامارا می رود و نیمی اش به سوی چه گوارا... و خود در اتاقی در محلهء اهراب (اهراب کوچه سی) با برف و بوران دست به گریبان است. اتاقش پنجره های یخ زده و سبز رنگ دارد. بر شیشه های پنجره اش هزاران درخت و جنگل نقش بسته و یک بخاری "سرخ آبی" دایره ای کوچک از اتاقش را گرم نگاه می دارد. اما تمام فضای اتاق سرد است و یخ زده. از اتاق که بیرون می آید یک دالان کوچک است که با چند پله به حیاط می رسد. و حیاط با درختان یخ زده و پر برف و حوضی خالی و شیر آبی که مدام آب شر شر می ریزد و همانجا یخ می بندد و مانند هرم هی بزرگ می شود. شیر آب باز است تا مبادا لوله های آب خانه یخ بزند... و میر یونس گاه باید به گوشه حیاط برود که مستراح آنجاست و یخ می بندد.... زمستان بدی است در تبریز. دوستانش را دستگیر کرده اند و او با یک ماشین تحریر المپیا و نوشته های لنین و مائو تنها مانده است. می رود به غذاخوری الوند که در اول "داش ماغازالاری" قرار دارد، یک پیر مرد بارانی پوش را می بیند. کراوات زده و شاپو پوش با شال گردنی کشمیری. نگاه شان به هم پیوند می خورد. پیر مرد می آید و خود را معرفی کند. میر یونس هاج و واج می ماند. پیر مرد سرهنگی است بازنشسته و ادعا می کند که سرگذشت غریبی دارد. چشمان سبز میریونس ناگهان هزاران پرسش بی پاسخ را بیرون می ریزد و جناب سرهنگ با اندکی شرم خداحافظی کرده می رود. بیرون برف نشسته است. سفید و پاک و دانه های ریز برف در هوا معلق اند. روبروی الوند یک پیاله فروشی ارمنی هست. بدون اینکه خود بخواهد گام هایش به آنجا کشیده می شود. پیشخوانی است تمیز و مرتب. کاغذ روزنامه را مثلث بریده اند و داخل لیوانی به صورت هرم در آورده اند. پیاله ای لوبیا و بشقابی با چند پر خیار شور و کالباس جلو جناب سرهنگ است. با یک چتول عرق مراغه. حالا جناب سرهنگ لبخندی هم گوشهء لبانش هست. میریونس می رود و سلامی می گوید. دیگر آشنا هستند. یک چتول دیگر عرق مراغه روی پیشخوان گذاشته می شود با یک پیاله خوراک لوبیا. شیشهء آب لیمو و روغن زیتون هم کنارش. بیرون، پشت شیشه دانه های درش برف رقص کنان و عشوه گرانه خود را به شیشه های پنجره می زنند و می فروش پیر ارمنی با دستمالی کثیف مرتب پیشخواه را برق می اندازد و چند نفر به سلامتی هم جرعه ای بالا می اندازند و میریونس پس از نخستین جرعه دیگر احساس سرما نمی کند و برف همچنان می بارد. می بارد.... تبریز در زمستان. پیر مرد می گوید باید به شرح پریشانی من گوش کنی. و میر یونس گوش می کند: سرهنگی است بازنشسته و زندان رفته و از اعضای پنجاه و سه نفر. میر یونس باور نمی کند. به گمانش بیشتر ساواکی ها را می ماند. اما با یک چتول دیگر یخ ها آب می شوند و پیر مرد از پیشه وری و دکتر ارانی می گوید.... 12:43 AM