خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Sunday, March 13 امروز از یک مرکز فرهنگی آذربایجانی های شمال کالیفرنیا آگهی ای دریافت کردم جهت شرکت رد مراسم عید نوروز و کنسرت و پایکوبی. این زیباست که همه نوروز را جشن بگیریم. اما متاسف شدم که دیدم متن آگهی فقط به زبان های ترکی و انگلیسی بود. من دوست تر داشتم که دوستان برگذارکنندهء جشن به زبان های فارسی و کردی و عربی و بلوچی هم بنویسند یا دست کم به فارسی هم بنویسند. به نظرم این دوستان نسبت به زبان فارسی عناد می ورزند. زبانی که نظامی و خاقانی و قطران و نسیمی و فضولی و نباتی و واقف و واحد و شهریار و سهند و ... شاهکارها آفریده اند و در قله های هنر و ادبیات ایستاده اند. زنده یاد پیشه وری در سال های آخر عمرش همواره می گفت که سبب شکست نهضت آذربایجان، جدا کردن مسایل آذربایجان از دیگر نقاط ایران بود. ضربهء سختی که با ورود ارتش ظفرنمون شاهنشاهی به قتل صدها یا شاید هزاران نفر انجامید. هزاران نفر دیگر هم در آنسوی ارس بی خانمان شدند و برخی در اردوگاه های سیبری و زندان های مخوف استالین جان باختند. حزب دموکرات کردستان شعار خوبی دارد: دموکراسی برای ایران و خودمختاری برای کردستان. کردهای عراق هم با بازی های ظریف سیاسی بود که به آرزوی دیرینهء خودمختاری خود رسیدند. آیا می توانیم چشم هامان را بشوییم و جور دیگری ببینیم؟ جهان روز به روز کوچک تر می شود. با اینترنت و ماهواره و تلفون های دستی دوربین دار و ... به صورت دهکده در می آید.( به قول مارشال مک لوهان مشهور!) حالا ما چسبیده ایم و تفکر قبیله ای آنهم در مرکز تکنولوژی جهان! روزگار غریبی ست! 2:12 AM