خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Friday, March 18 پیام سال نو لابد با آمدن نوروز به یاد ایران از دست رفته تان افتاده اید و درخت خاطرات خود را با اشک دیده آبیاری می کنید. همیشه چنین است. نوروز که فرا می رسد ناگهان به یاد هزاران خاطره می افتیم. بوی اسکناس های نو و سبزه و آجیل چهارشنبه سوری و یا مقلب القلوب و سفره هفت سین و دوهفته تعطیلی و مشق های نانوشته و سیزده بدر و کاهو و اسکنجبین و بطری ودکای توی جوی زلال آب و نشستن بر لب جوی و گذر عمر را تماشا کردن .... و ناگهان می بینی پنجاه هم رفت و تو یک خواب حسابی نکرده ای یا همواره در خواب بوده ای... و بهار هم آمده با فرش سبز و سعدی و شیراز و شهریار و تبریز .... و تو هنوز اندر خوابی و یا یک شب خواب حسابی نداشته ای... حالا من در این گوشهء دنیا دورترین نقطه شاید به سراب .... تماشا می کنم گذر عمر را و در بیرون اندک بارانی بر شیشه می کوبد. تنبل و کاهلانه و هوا نه بوی علف تازه می دهد و نه بوی دیوارهای کاه گلی باران خورده ... پس من در گوشهء ایرانم نیستم. در سراب یا تبریزم نیستم. و سپاس می گویم که اکنون در آن دیار نیستم. صمیمانه بگویم و گرنه گزمگان مرا می گرفتند و هزار تازیانه می زدند و تحقیرم می کردند و به تلویزیون می بردند و باید اعتراف می کردم که جاسوس ام و رند و نظرباز و منحرف و ... و کتاب هایم را باید آتش می زدم و عکس هایم را از آلبوم در می آوردم ..... اصلا چه اهمیتی دارد که در سراب باشم یا در سانفرانسیسکو. من اینجا انسانم و آنجا، در زادگاهم رعیت صغیر حقیری بیش نیستم. خیابان های اینجا به مراتب زیباتر از خیابان های زادگاهم اند و پلیس هایش به مراتب انسان تر از ماموران گشت تویوتا نشین که "دهانت را می بویند..." بنابران من وطنم را در قلب خود جای می دهم و به هر کجا می خواهم می برمش... به یاد شعر شفیعی کدکنی می افتم با صدای فرهاد که چندی پیش در این ستون شاید شنیدید... پس مهم نیست که در سانفرانسیسکو باشم یا در سراب ... اگر وطن با من باشد من در وطن خواهم بود. و وطن یادمانده های سالیان است... وطن هنر سرزمینی است که که در قلبت ات حک کرده ای... این وطن مصر و عراق و شام نیست... این وطن آنجاست کو را نام نیست... بیچاره سعدی! سعدی هم درد وطن داشت ولی نمی خواست در وطن خودش خوار باشد و حقیر سعدیا حب وطن گرچه حدیثی ست عزیز نتوان مرد در آنجا که به خواری زادم (شعر را شاید غلط می نویسم ... ولی کو آن حال و حوصله که بروم و سعدی را ورق بزنم!!!) در هر حال مضمون مهم تر است. سعدی نمی خواست در وطنش به خواری زندگی کند و من هم نمی توانم و شما هم که از چهار میلیون مهاجر هستید نمی توانید و شما هم که هنوز مهاجرت نکرده اید و هر روز در وطن دل تان کباب می شود ... کتاب خاطراتم را که ورق می زنم می بینم که من هیج جا به اندازهء وطنم ایران غریب نبوده ام. پس به امید سالی که وطن واقعا وطن بشود با شهروندانی برابر و بدون ظلم و جور.... به امید سالی که مردم در قدرت شریک شوند و قدرت از انحصار یک قشر خارج شود..... به امید .... 12:45 AM