خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Wednesday, March 30 امشب بالاخره موفق شدم که به سراب تلفن کنم و با مادرم صحبت کنم. مادرم گفت که ده ها نفر مهمان داریم و همه شان هم چسبیده اند به تلویزیون! آنگاه فهمیدم که تلویزیون دارد مسابقهء ایران و کرهء شمالی را نمایش می دهد. در حین صحبت بودیم که ناگهان خانه منفجر شد. مادرم گفت گل زدند. پرسیدم کی؟ چطور؟ اما مادرم گفت من چه می دانم. آیدین گوشی را گرفت و گفت ایران دومین گل اش را زد و زنندهء گل هم نکونام بود. گفت که وحید هاشمیان هم اصلا اهل کرب کندی، از روستاهای نزدیک بستان آباد است و گل اول را خود کره ای ها به دروازه وارد کرده اند ولی به نام مهدوی کیا ثبت شده... چند دقیقه ای تا پایان بازی گزارش لحظه به لحظهء بازی فوتبال ایران و کره را دنبال کردم و از پیروزی ایران شادمان شدم. رفتم سراغ اینترنت تا بازی را تماشا کنم که ترهات علی لاریجانی را خواندم: ایران حکم تنگهء احد را برای آمریکا پیدا کرده است!! حالا به گمانم تمام اعضای پنتاگون نشسته اند پای نقشه و دنبال احد OHOD می گردند! ... آی از ملاحسنی خوشم می آید که مرا به سانفرانسیسکویی بودن متهم می کند و من چقدر عاشق این شهرم و چقدر خوشحالم که در این دیارم و در دیار خود نیستم که آلوده است و رنگی از دیار مرا ندارد. همان بهتر که سراب را در دل خود نگاه دارم با "مامی" و "نه کی وار" و "شیدا" و "منه ده وئر سید" و "عیسی بالا" و "قارمانچی موختار" و البته "ساوالان" و "بزگوش" و "شوراخانا" و "آبگرم" و "آوارس" و .... و آن میخانه ای که هرگز جرات نکردم پا به آنجا بگذارم و آن پیر پیرهن چرکینی که نیمه شبان نیز به فریاد ما می رسید و یک پنج سیری (یاریم قاب) بالزام یا عرق مخصوص مراغه را خواب آلود و غرغر کنان در اختیار ما می گذاشت و ... نشسته ام پشت پنجره و دارم گذر عمر را تماشا می کنم و سیر می کنم در سرابی که در دامنهء ساوالان آرمیده و زنی پشت پنجره نگاهش را به دوردست ها دوخته و شاید مرا می بیند. مادرم را می گویم. زنده باد مادران ما! 1:13 AM