خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Wednesday, April 6 برای رستم عزیز و دیگران .. شما باید توجه داشته باشید که این ستون یا سایت یادداشت روزانهء من است. (اگر شبانه بنویسم بهتر است!) من نه به آقای طالبانی نیاز دارم و نه به آقای کلینت ایستوود. اما گاه زندگی شوریده سرانهء من مرا با چنین کسانی آشنا کرده که من نه افتخار می کنم و نه به رخ می کشم. (امشب یاد خاطره ای دیگر افتادم و از رستمی سپاسگزارم) من ده ها عکس از شاملو و بزرگ علوی و صادق چوبک و محمد جعفر محجوب و ... دارم که نمی خواهم در این سایت بگذارم. یک بار عکس و خاطره ای از ویگن را در سایت گذاشتم که برخی مانند همین رستمی عزیز بر من اندکی تاختند. ... در هر حال من سفرهای بسیاری کرده ام و با خلق و خوی ویژه ای که دارم با بسیاری آشنا شده ام. حالا یک خاطرهء دیگر هم می نویسم و تقدیم می کنم به آقای رستم: بیست و چند سال پیش که در پاریس زندگی می کردم و دانشجو بودم، در خیابان "سن ژرمن ده په ره" قدم می زدم که ناگهان مرد بلند قامت و خوش سیمایی را دیدم که البته "ایو مونتان" بود. پشت سرش راه افتادم. او رفت و من نیز رفتم... به کافه ای وارد شد و پشت پیشخوان نشست. من هم در کنارش نشستم. او قهوه ای سفارش داد و من هم آبجویی. همین طور محو سیمایش شده بودم. بن ژوری گفتم و گفتم که اهل ایرانم و عاشق فیلم هایش. خب، در ایران تازه انقلاب شده بود و ایرانیان در سراسر دنیا مردم عجیب و غریبی را به نمایش گذاشته بودند که گاه گروگان می گرفتن و گاه سر می بریدند و گاه هزاران بطری شراب ناب را می شکستند و جوی شراب و خون برپا می کردند.... ایو مونتان بربر نگاهم کرد و آنگاه لبخندی زد و از ایران پرسید. گفتم که در ایران هواخواهان زیادی دارد و حتی اندکی از چپ و کمونیسم هم صحبت کردیم و آخر سر او به یک آبجوی (دمی یا نیمه) دیگری مرا مهمان کرد و راهش را کشید و رفت و من ماندم و یک بلوار زیبا در پاریس. تنهای تنها! (یادآوری می کنم که من هرگز آلن دلون و کاترین دونو را ملاقات نکرده ام! اما دختر کاترین دونو را که کیارا روسلینی نام دارد در همین سانفرانسیسکو ملاقات کردم و نیز شبی با جک لانگ و ژرارد دو پاردیو هم پیاله شدم و ... دوستان عزیز این آدم های مشهور هم مانند ما هستند. اتفاقا تا دو هفتهء دیگر جشنوارهء بین المللی فیلم سانفرانسیسکو شروع می شود و من مجبورم که یک دوجین "سه له به ریتی" دیگر را هم ملاقات کنم! سه سال پیش هم با همراه ژاک دریدا در همین جشنواره بودم و کلی عکس گرفتیم و اتفاقا با هم توالت هم رفتیم و کنار هم ایستادیم شاشیدیم!! حالا این هم شده از افتخارات بنده!!!! 11:16 PM