خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Sunday, April 10 سماع درویشان قونیه در سانفرانسیسکو چند ماه پیش که در ترکیه بودم، به قونیه هم رفتم و زیارت قبر مولانا. افسوس که در آن ایام بخصوص سماع درویشان جزو برنامه نبود و من حسرت خوردم. هفتهء پیش که برای شنیدن سمفونی شماره 9 بروکنر به تالار سمفونی سانفرانسیسکو رفته بودم (سمفونی معرکه ای است!) به هنگام خروج، جوان خوش لباس و خوش رویی را دیدم که کارت آگهی سماع درویشان را پخش می کرد: Wirling Dervishes . گفتم غنیمت است و برای دیشب بلیطی خریدم و به تماشای شان نشستم. نخست دو سه نفری آمدند و اندکی از مولانا و شمس و دراویش سخن گفتند. همه معمولی و عامیانه! سپس گروه نوازندگان آمدند و مرتب خم و راست شدند. به معنای خاکساری مثلا. بعد نشستند و با نی و رباب و طبل و ... آهنگ هایی را زدند و خواندند که چنگی به دل من یکی نزد! با مزه ترین بخش این قسمت اذان گفتن بدون موسیقی یکی از خوانندگان بود که ناگهان مرا پرت کرد به کوچه پس کوچه های استانبول و قاهره و دمشق و حلب. (بعد از انقلاب از صدای گوشخراش مسجد محله مان در تهران به پاریس پناه بردم!!) اما در ترکیه که بودم همراه خیل خانواده که از ایران برای دیدن من آمده بودند - دختر و پسر و حتی مادر پیرم- عصرها می نشستیم در میخانه ای که شبیه میخانه های آن روزگاران ایران بود و آبجوی Efes سفارش می دادیم و نم نم می نوشیدیم. (مادرم و برخی از بچه های کوچک نمی خوردند!) زیباترین لحظه های میخانه هم شنیدن صدای اذان عصر بود که از دوردست ها می آمد و ما مست می شدیم از صدای اذان و "آنات زیبا" و به قول اخوان آن لحظهء خوب و عالی و خالی ... حالا، دیشب هم به گمانم برگذارکنندگان کنسرت، مخصوصا آن تکه را گذاشته بودند تو برنامه که مردم آمریکایی به یاد سفرهای توریستی شان بیفتند. اذان گو هرچند خوش صدا بود ولی به پای موذن زاده اردبیلی نمی رسید. قسمت دوم برنامه رقص سماع بود که اصلا آن و حالی نداشت. می چرخیدند و می چرخیدند ... برگشتم خانه و رفتم سراغ دیوان شمس و تا پاسی از نیمه شبان گذشته غزل خواندم و در گردباد شور و پریشانی و جنون زیبای مولانا گم شدم. 1:55 PM