خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Tuesday, April 5 من و جلال طالبانی! نمی دانم که پانزده سال پیش بود یا هفده سال پیش... نشسته بودم در هواپیمایی که مرا از پاریس به لندن می برد. بغل دست دست کسی که سبیل داشت و پشت سرش مانند رشتی ها پهن بود. مرتب تونخش می رفتم. گاه لبخندکی می زدم و به فارسی و انگلیسی سئوالی می کردم. اما او صم و بک بود. تا اینکه به لندن رسیدیم. من ویزای انگلیس نداشتم و او مرد محترمی بود که سرنوشتش با سرنوشت من عجین شده بود. نشسته بودیم کنار هم و منتظر مامور انگلیسی بودیم. ناگهان چشمم به پاسپورت ایرانی آن آقا روشن شد. با هر زبانی که بلد بودم گفتم که همشهری ... شهروند ..... خوش آمدی به دنیای آزاد... اما او صم و بک نشسته بود و خم به ابرو نمی آورد. گاه لبخندکی روی لبانش ظاهر می شد و فوری ناپدید می گردید. تا اینکه دو مامور خفیه آمدند و او را بردند. موقع رفتن گذرنامه اش را در آورد دیدم گذرنامهء ایرانی دارد. حیرت کردم که چرا با من سخن نگفت. آنگاه پلیس مامور فرودگاه در پرسش من که سوءال کرده بودم: " طرف کیست؟" با لبخندی او را معرفی کرد: جلال طالبانی.... به من هم مهلت دادند که با اولین هواپیما به آمریکا بروم. بنابراین یک شب در لندن ماندم و با زنده یادان جعفر رائد و ناصر مطرقی به رستورانی رفتیم که خیلی هم خوش گذشت و من داستان طالبانی را تعریف کردم. آقای رائد که مدت ها سفیر ایران در عربستان بود و اوضاع و احوال منطقه دستش بود، گفت دولت ایران به کردهای مخالف دولت عراق گذرنامهء ایرانی می دهد. البته پس از انقلاب دولت انقلابی اسلامی ایران به ارمنیان و کردان مخالف ترکیه هم گذرنامهء ایرانی می داد که من در سفری به پاریس با چند نفر از آنان آشنا شدم. لابد می رفتند در فرودگاه اورلی بمب بترکانند! حالا جلال طالبانی پس از یک عمر مبارزه شده است رئیس جمهور عراق. به کردها تبریک می گویم. این نخستین باری است که در عراق از طریق انتخابات یک دولت و رئیس جمهور انتخاب می شود. پیش از همه اش کودتاهای خونین می شد و یک نفر قداره بند مانند صدام به قدرت می رسید. یاد سرود مبارزان کرد افتادم که در زندان می خواندند: کس ناله ی کورد موردوا... کورد زندو وا ... و یاد اوختای که برای کردستان شعری سروده بود: بو داغ لار اوجا باش! اوجا باش داغ لاردا قانلی چکمه لر یول آچا بیلمز... .... بیچاره علیرضا نابدل... زنده باد زنده یاد نابدل: اوختای 10:58 PM