خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Friday, April 15 امشب آمدم که نظرها را بخوانم... اما زیادی ودکا نوشیده بودم و نتوانستم. حالا هم این سطور را در حال مستی می نویسم. اما چیزی هم نمی نویسم که فردا پیراهن عثمان بشود! اما تا آنجایی که یادم هست از دوستان پرسیده بودم که آیا در فردای "آزادی" آذربایجان آیا کساننمی مانند چهرگانی را می توانند برتابند یانه؟ در هر حال من مخلص شما هستم و الان دارم می روم کتابی را بخانم از م فرزانه که معرکه هستت. گربه هم دارد روی تختوات کش و قوس می رود. نم بارانی هم می کوبد برشیشه... ***** این سطور را دو سه روز پس از آن شب می نویسم. پیامی هم برای مسعود و ابراهیم عزیز دارم: فرديت يا انديويدوآليسم يکي از مهم ترين مظاهر مدرنيته است. انسان موقعي انسان است که همراه جزئي از يک گله نباشد! فاشيسم و کمونيسم و ايدئولوژي هاي مذهبي همواره انسان را به صورت توده يا گله مي بينند. من مخصوصا گاهي حافظ وار و عبيدوار در اين سايت که سايتي است کاملا شخصيُ از اوضاع و احوال خودم مي نويسم. گاهي از تنهايي ام و گاهي از غذاهايي که خورده ام و باده اي که نوشيده ام. شما هم مي خواهيد مي و باده را از فرهنگ ايران حذف کنيد؟ آن موقع خيام و حافظ و موچهري دامغاني و عبيد را چه خواهيد کرد؟ کسروي هم يک بار از فرط پاک ديني- پيامبرگونه- خواست که کتاب حافظ و سعدي را بسوزانند!! من فکر می کنم دوستان گاهی زیادی سیاسی می شوند و زندگی را فراموش می کنند. سهراب سپهری زندگی را خوب تعریف کرده است: "زندگی شستن یک بشقاب است. زندگی یافتن سکهء دهشاهی در جوی خیابان است .... ... چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید!" ... کار ما شاید این است که میان گل نیلوفر و قرن پی آواز حقیقت بدویم. خلاصه ابراهیم جان خیلی هم زندگی را سخت نگیر و بگذار که احساس هوایی بخورد. امشب هم برو ماست و خیاری درست کن و اندکی کاکوتی (کهلیک اوتی خشک و شوید و برگ گل سرخ(خشک) و البته یک پر سیر کوبیده یا رندیده هم به آن اضافه کن و استکانی ودکا را از فریزر (حتما که همیشه در فریزر یک بطر استولی داری؟) بردار و به سلامتی من و پیاله چی و کئفلی اسکندر و واحد و خیام و حافظ و هرکسی که دوست داری و حتی به سلامتی آتاتورک و "سه زن آکسو" بنوش! (این نسخه فقط برای ابراهیم نیست و هر خوانندهء صمیمی این سطور هم می تواند این نسخه را بکار بندد. اگر در اطراف سانفرسیسکو باشید می توانید به خانهء بنده قدم رنجه کنید و مهمان من باشید!) نوش!! 12:24 AM