خانه نامه بدهيد RSS Feed     آرشیو: January 2002 February 2002 March 2002 April 2002 May 2002 June 2002 July 2002 August 2002 September 2002 October 2002 November 2002 December 2002 January 2003 February 2003 March 2003 April 2003 May 2003 June 2003 July 2003 August 2003 September 2003 October 2003 November 2003 December 2003 January 2004 February 2004 March 2004 April 2004 May 2004 June 2004 July 2004 August 2004 September 2004 October 2004 November 2004 December 2004 January 2005 February 2005 March 2005 April 2005 May 2005   Copyright 2002-2003. All rights reserved.Designed and developed by hoder.com

يولداش Morteza Negahi is an author and journalist.In his personal weblog, Yoldash, which means friend in Turkish, he reflects on personal thoughts on social issues which are mainly geared towards Persian, Turkish, Kurdish, and other ethnicities of Iran. مرتضی نگاهی، نويسنده و روزنامه‌ نگار Sunday, April 17 خواندن نظر دوستان دیگر رمقی برای بنده نمی گذارد تا مطلبی بنویسم. من از نظام هایی سخن گفته بودم که می خواهند شهروندان شان گله وار یا توده ای باشند. این نظام ها را توتالیتر می نامند. نظام هایی که اجازه نمی دهد شهروندان انفرادی تفکر کنند و "فرد" باشند نه جزیی از یک توده مردم که شعارهای مشخصی می دهند و اعمال مشخصی می کنند. نمونه های خوبش را در آلمان هیتلری و ایتالیای موسولینی و شوروی استالینی مشاهده کرده ایم. نظام جمهوری اسلامی هم در آغاز به ویژه پس از گروگان گیری و شروع جنگ به شدت توتالیتر شد. اما کم کم توتالیتریسم رنگ باخت. چون نظام های توتالیتر همواره به رهبر و پیشوا و خدایگان و امام نیاز دارند. ولایت مطلقه فقیه دقیقا ناظر بر همین نگرش است. چون ملت یا شهروندان را صغیراند، بنابراین فرد آگاه و دانایی باید آنان را راهنمایی کند! *** چندی پیش دوست خوبم از آلمان زنگ زد که داریم برای مصدق جشن تولد می گیریم. بیانیه شان را که دیدم متوجه شدم نوعی بزرگ داشت است از آن مرحوم. خب چند نفری هم پای آن را امضا گذاشته بودند. من هم به احترام مصدق و آن چند نفر (که به اغلب شان مانند کاخساز و بیژن دادگری ارادت دارم) امضایم را زیر اعلامیه گذاشتم. اما دوستان دیگرم این موضوع را برنتابیدند و من هنوز نمی دانم که چرا. برای من تبریک و تسلیت نوشتند و حتی این مرا تا مرز خیانت بالا بردند (یا پایین آوردند!) من می دانم که کسانی در این امضا گذاری ها خودی می نمایند و سعی می کنند از آب گل آلود سیاست کرهء "نام و خوشنامی" بگیرند و عرض اندام کنند. اما این هم از قواعد بازی های سیاسی است. حقیقت این است که خاورمیانه مانند اقمار شوروی دو ده پیش آبستن تحولات اساسی است و هر گروهی می خواهد در صحنه باشد و از تحولات بی نصیب نباشد. برخی صادقانه این تحولات را در جهت منافع ملی می بینند و برخی در این تحولات گوشهء دلارهای سبز آمریکایی را! بگذریم.. چون صد در صد نمی دانم نامهء این دوستان "سوئدی" عمومی نیست، متاسفانه نمی توانم عین "تبریک و تسلیت" نامه شان را اینجان بیاورم. اما موضوع بسیار ساده است. مصدق مصدق است برای اینکه خواسته ها و آرمان هایش هنوز خواسته و آرمان مردم ایران است. دموکراسی پارلمانی و آزادی احزاب و تفکیک قوا و حکومت قانون (ایجاد عدالتخانه)، خلع ید از بیگانگان و .... این البته برای ملتی باید شرم آور باشد که هنوز خواسته های یک صد سال پیش و پنجاه سال پیشش را درخواست می کند! بیجاره مردم ایران! مصدق از اشتباه بری نبود و برخی از اشتباهاتش نیز ضربه های اساسی بر پیکر دموکراسی نوپای ایران وارد آورد. مانند تمکین نکردن به درخواست های شرکت های نفتی و خواستن "همه چیز" و قانع نشدن به بخشی از امتیازات ... شبیه کاری که عرفات کرد و جنبش فلسطین مرتب به عقب نشینی واداشت و آخرش کمترین امتیاز را می گیرند و رضایت می دهند. در سیاست نمی توان آرمانی رفتار کرد. آرمان خواهی برای شاعران و نویسندگان و فیلسوفان خوب است نه برای سیاست مداران. با این همه به نظر می رسد که جای خالی اندیشه های مصدق و شخصیت کاریزماتیک اش در تاریخ ایران هنوز که هنوز است باقی خواهد ماند. دست کم تا ملت به خواسته های مصدق ( که دیگر امروزه آرمان نیست بلکه خواسته هایی که اغلب مردم دنیا به آن ها دست یافته اند) برسد، مصدق هم در متن سیاست ایران حضور خواهد داشت. برای همین است که نباید جبهه مصدق را خالی گذاشت تا راست و چپ افراطی آن را پر کنند! پیچش مو هم همینجاست! 11:11 AM