کنسولگری جمهوری آذربايجان در تبريز گشايش يافت.

سرانجام پس از سال ها انتظار، در پی سفر سيد محمد خاتمی به باکو، دولت اسلامی ايران موافقت کرد که کنسولگری آذربايجان در قلب آذربايجان ايران گشايش يابد.

خبرش را در بخش آذری راديو آمريکا بخوانيد و نيز ترانهء آذربايجان را با صدای ملکوتی رشيد بهبوداف گوش کنيد!

مقاله ای هم خواندم در نيويورک تايمز پيرامون جنگ عراق و کوتاهی ای که سی آی ئی (سيا) در اين باره کرده بود. اشتباه پشت اشتباه! ای کاش کسی اين مقاله را که همين امروز (چهارشنبه) در نيويورک تايمز چاپ شده ترجمه کند.

برداشتن مصدق زير يک ميليون دلار تمام شد. مفت. اما بردن صدام ميلياردها دلار تا حالا آب خورده است!

بعضی از ايرانيان محترم را می بينم که به چشم قهرمان به آدمکشان عراقی نگاه می کنند. آدمکشانی که بيشترين قربانيان شان عراقی های معمولی (گيرم آنان که می خواهند کاری در نيروی انتظامی به دست بياورند) و زنان و کودکان هستند. در فالوجه که هنوز در دست مبارزان مسلمان است، "برادران" يک حکومت اسلامی تمام عيار تشکيل داده اند. اتوموبيل ها را تفتيش می کنند و هرچه نوار موسيقی هست مصادره و زير پا له می کنند و در عوش برای مردم نوارهای بن لادن و زرقاوی و تلاوت قرآن هدیه می دهند!

در عراق يک بيزينس جانانه و البته جانکاه و مرگبار در جريان است: جنايتکارانی که صدام پيش از سقوط اش از زندان ها آزاد کرد، آتش بيار معرکه اند. آنان می کشند و دستخوش می گيرند و يا آدم ربايی می کنند و آنگاه به حزب بعث می فروشند و حزب بعث آن ها را به برادران اسلامی توحید و جهاد زرقاوی می فروشد تا آنان سرشان را ذبح اسلامی بکنند يا در مقابل پول هنگفتی آزادشان کنند. اين است کسب و کار مرگ در عراق!

در بوسنی و يوگوسلاوی پيشين هم چنين تغيير و تحولاتی شد و ديديم که آن ملت ها چگونه از فردای پايان جنگ به بازسازی و سازندگی پرداختند و هنوز چند سال نگذشته مرکز توريسم اروپا شده اند. و عراق شده مرکز تروريسم!

حال باز بگوييد که خاک خاورمیانه سفله پرور نيست!

نوشتن نتوانم!
گاهي که مي نشينم پاي کامپيوتر، هر چه مي کنم نوشتن نمي توانم. خواندن هم به سختي پيش مي رود! از صفحه اي به صفحه اي ديگر مي پرم و مي بينم که اوضاع و احوال دنيا هم چنگي به دل نمي زند. به وبلاگ ها هم سري مي زنم که گاه آن چنان شخصي اند که هيچ نمي فهمم و گاه آنچنان عمومي که خواندن نتوانم.
اما يک دليل مهم تر هم هست. خواننده که نباشد از خود مي پرسم براي که بنويسم؟ حالا درد نويسندگان ممنوع القلم را مي فهمم. خب، چند هفته اي است که سايت من ناپديد شده و من نوشتن نتوانم! واسه ي دل و مل هم که نمي توانم بنويسم! ياد بيژن مفيد بخير که زماني در شهر قصه نوشت "ديگه اين واسه ي ما دل نميشه!"

دست مريزاد فرخ!

فرخ از قول پدرش نقل می کرد که آقایی را نمی توان از بازار خرید. خودش یک پارچه آقاست و حتما هم از بازار نخریده است.

سرانجام آستین بالا زد و این سایت بی صاحب مرا آپ دیت کرد. یعنی به روز که انشاء الله بهروز هم بشود.

راستش ماجرای بازگشت به دنیای وب خواندن خبر دستگیری امید معماریان بود که وبلاگ کنج را می نوشت. رفتم سایتش را پیدا کردم و از دید و قلمش لذت بردم. هرچند دیگر بین نسل من و او فاصله افتاده است و دیگر انگار که همزبان هم نیستیم. اما زبان هم مانند تمام چیزهای دیگر دنیا سیال است و رونده و می آید و می رود و البته بخشی از آن می ماند ته ذهن جمعی که سعدی و حافظ و بیهقی بخوانیم و لذت ببریم.

تا چند روز دیگر این مطالب را فقط دو سه نفر خواهند خواند و بعد شاید کم کم اندک اندک جمع مستان برسند!

این ها را می نویسم که بگویم امید معماریان ها باید در کشور ما آزاد باشند و بنویسند. هر چه دل شان می خواهد و ما نباید صحنه را خالی کنیم.

پس زنده باد قلم!

داستان درخت خرمالو

مدت ها بود که این مثنوی به تاخير افتاده بود. حالا هم نمی دانم که سايت من برقرار است يا نه. در هر حال دوستی از تهران زنگ زد و داستان حيرت آورش را با درخت خرمالو برايم خواند و تعريف کرد. ياد بيست و پنج سال پيش افتادم که چنان که افتد و دانی مرا با درختی خرخمالو سر و سيری بود .....

درختی تنها با چند ميوه پاييز زده و سرهنگی بازنشسته که منتظر افتادن آخرين ميوه است ....