September 1st, 2008
با اینکه تصمیم گرفته بودم که خیلی کم بنویسم یا مانند شما در ستون کامنت ها بنویسم، ولی چون دیدم که شمار کامنت ها بیشتر می شود و رشتهء کلام از دست می رود، کلامی چند می نویسم:
- فرهاد عزیز، تو با اندکی مبارزه مسلحانه علیه نظام شاهی نباید مرتب خودت را سرزنش کنی. البته اگر کسی را کشته ای یا به نوعی او را به منجلاب انداخته ای، اندکی عذاب وجدان و یا حتی سازش با بازماندگان قرنبانیان مفید باشد. دست کم برای آرامش وجدان. اما این همه دلیل نمی شود که به امام زاده هایی مانند شعبان جعفری (من هرگز نمی خواهم او بی مخ بخوانم. احترام هرکسی جای خود دارد!) متوسل بشوی. من فکر کردم هنگامی که از سلطنت مطلقه و حکومت مطلقه نوشتم موضوع دستگیرت بشود که نشد! به زبان لری یا همان زبان دموکراتیک! شاه فقط باید سلطنت می کرد و نه حکومت. چون نکرد پس در دادگاه تاریخ محکوم است. حالا چقدر؟ باید تاریخ پاسخ گو باشد. بنابراین تو هم مانند من و دیگران ذره نیستیم! پست نیستیم! (مولوی گفت!) دیگر اینکه ما در زبان فارسی پسر عموی پدری به گمانم نداریم. در انگلیسی پسر عمو ها با پسر دایی ها قاطی می شوند. با توجه به سن شما به نظرم اگر پیشه وری فامیل شما باشد باید پسر عموی پدر شما باشد، نه پسر عموی پدری! یعنی پدر گرامی شما با پیشه وری پسر عمو باشند. این از این!
- شیرازی اوغلوی عزیز، من با آنکه اندکی از حس طنزت بهره ها برده ام ولی این طنز آخری را در مورد دم یا دمب خروس نفهمدم. به قول آمیرزای غایب از نظر و گرامی، در تو دو شخصیت ( یا بیشتر) توامان می زیند. من نمی دانم این همه حقیر شمردن “طرف” چقدر تو را خوشحال می کند! این نهایت ناجوانمردی است که حریف را حقیر بشماری. به نظر من - یعنی اگر جای تو بودم - دست کم یک پوزش خواهی می کردم از تمام اقیلیت هایی که تو در وجود مارالان آنان را خلاصه کردی. دوست عزیز، ما همه که در پی نه جاه و مقام، بلکه در پی حادثه اینجا آمده ایم، (اینجا یعنی خارج از کشور) هر کدام مسائل و مشکلات خود را با خود همراه آورده ایم. آمیرزا به هنگام نوشتن از کوسووارها و غیره به این نکات اشارات جالبی داشت که جایش الان خالیست. یعنی ما درمقام طنز حق نداریم توپخانه های کیهانی (کیهان ایران) داشته باشیم. من برای تو ارادت دارم که واگنر گوش می دهی و شاید بروکنر (محبوب من است) یا اندکی مالر و …. حافظ می خوانی و حافظانه جهان را می نگری. آمما به هنگامی که حریفت را تحقیر می کنی اصلا نمی توانم باهات همراه و همرای باشم!
- مارالان عزیز،
زبان فقط (به نظر من البته) یک وسیلهء ارتباطی بین انسان هاست. من هرگز حاضر نیستم در سرزمینی زندگی کنم که به زبان مادری من بدترین و وحشیانه ترین اهانت را نسبت به من یا نسبت به هم نوع من (مثلا فارسی زبانان یا کردی زبانان یا ارمنیان و …) می کنند. اگر فرهاد اندکی دندان روی جگر بگذارد و احمقانه نگوید که من (نگاهی) به خاطر سه چهار ماه زندان دشمن! خونی! سلسلهء پهلوی شده ام، باید بگویم که من به هنگام بازجویی 0شکنجه” در ساواک تبریز هم به زبان فارسی بازجویی شدم و هم به زبان ترکی. برای من یک حکومت دموکراتیک - که البته تضمین کننده تمام حقوق انسانی و از جمله تکلم به زبان مادری است - هزار بار بیشتر اهمیت دارد تا فقط زبان فقط ترک زبان و غیره و آنگاه اهانت به زبان و فرهنگ دیگر اقوام پیش آید. مارالان عزیز، ما به عنوان انسان های ترقی خواه هرگز و هرگز و هرگز حق نداریم که به زبان و فرهنگ و اسطوره ها و آئین ها و … دیگران اهانت کنیم. (البته تو مدنی می نویسی و اهانت نمی کنی. اما همانقدر که می گویی یعنی می نویسی ما هم مانند فارسی زبانان حق داریم اساطیر و زبان و ادب خود را داشته باشیم، خود را کوچک می کنی. البته که حق داریم. اما نه با کوبیدن فردوسی و دیگران. ما با بزرگ کردن اهل خرد خود را باید بزرگ کنیم: بزرگش نخوانند اهل خرد/ که نام بزرگان به خردی برد… می خواهم آن اندک زنگاری که در نوشته هایت هست پاکیزه کنی. مانند بولود باشی. زیبا و پاکیزه و سرشار…
…
و دست آخر اینکه چشم اسفندیار ما یا پاشنهء آشیل ما ( ما یعنی انسان های مدارا گر و حقوق بشری و از سلالهء نلسون ماندلاها و …) همان طرد یا حذف ایرانیت ما است. من آشکارا می بینم که برخی از “هویت طلبان” از آن ور بام می افتند و به خاطر هیچی دشمن تراشانه عمل می کنند و یک دریای بزرگی که ما آبش را هدایت کردیم (منظورم فرهنگ و ادب فارسی است) کوچک می شمرند و حتی به آن اهانت می کنند. افسوس!!
- هر چند که ما در کشور مادری مان یا خانهء پدری مان حق تحصیل به زبان مادری مان را نداریم و باید داشته باشیم و از دوستان کرد و عرب و بلوچ و فارس و … بخواهمیم که از پشتیبانی کنند، حق نداریم و نباید فرهنگ و زبان هیچ قوم و قبیله و ملتی را تحقیر کنیم. این گونه بزرگ و سترگ می شویم!
…. شب دراز است و راه دراز تر و افسوس که قلندران درخواب!!!
نوش!
